Strawberries from Poland

Ciastko z dziurką, kanapka Shreka i inne pyszności (Vintage cooking)

2012-01-29T15:25:00.005+01:00

/ Witam w kolejnej odsłonie Vintage Cooking, mojego cyklu poświęconego starym, starszym i najstarszym przepisom. Niewtajemniczonych zapraszam tutaj, zaś wtajemniczonych i zainteresowanych do lektury :) /

Zapewnienie rodzinie wyżywienia, które by pod względem zdrowotnym miało odpowiedni skład, było smaczne, sycące i nie przekraczało możliwości finansowych, jest obecnie niezwykle trudne. Książeczka ta podpowie, jak radzić sobie, gdy żywności jest mało i jest droga - tak w 1988 r., we wstępie do książki "Urozmaicone posiłki", pisała jej autorka, Ewa Siemaszko.

Jedzenie smaczne i sycące* zawsze kojarzyło mi się z gotowaniem z poczucia obowiązku, nie dla przyjemności. Ze zmęczoną staniem w kolejkach gospodynią domową z gromadką wiecznie głodnych dzieci, z octem na półkach i szarym papierem toaletowym, z zeschniętych żółtym serem i próbami ratowania spleśniałej kiełbasy. Dzisiaj nie musi być smacznie i sycąco, może być po prostu pysznie i zdrowo. I to dzięki tej samej książeczce, która niegdyś wybawiała z kuchennej monotonii gospodynie, które pragnęły rozjaśnić nieco zubożałą kuchnię kryzysową.

Jeśli by zaś trochę nagiąć rzeczywistość, można powiedzieć, że książka to idealna na obecny czas, czas kryzysu gospodarczego i zaciskania pasa. Piszę o lekkim naginaniu rzeczywistości, bo wszyscy wiemy, że obecny kryzys jest niczym w porównaniu z pustymi półkami PRL-u. Ale stwierdzenie: poradnik ten daje wskazówki, w jaki sposób, zgodnie z zaleceniami nauki, komponować pełnowartościowe posiłki, znajomość których choćby bardzo skromna, jest obecnie niezbędna, by uchronić rodzinę przed niepożądanymi skutkami kryzysu gospodarczego ponownie zyskuje na aktualności.

Obok 277 przepisów i garści informacji dotyczących racjonalnego żywienia, autorka na kilku stronach prezentuje również przykładowe jadłospisy na różne pory roku. Uwielbiam to! Już w podstawówce namiętnie śledziłam stołówkowy jadłospis, podobnie jak ten przedszkolny, który studiowałam odprowadzając młodszą siostrę do przedszkola czy kolonijny, wywieszany na drzwiach stołówki przez grubego kucharza. Najciekawszą pozycję stanowiły zawsze podwieczorki - te przedszkolne były najmilsze: ciastko z dziurką, posypane cukrem kryształem, drożdżówka czy kanapki z dżemem i bawarka, którą uwielbiałam.

Spójrzmy na przykładowy jadłospis wg pani Ewy. Pod koniec lutego, na szósty dzień tygodnia, proponuje nam:

Śniadanie: zupa mleczna z kaszą gryczaną, pieczywo z masłem i cebulą, herbata.

Drugie śniadanie: pieczywo z pastą ryby wędzonej i margaryny, jabłko.

Obiad: kapuśniak z kapusty kwaszonej z mięsem i kaszą, ziemniaki, krem z twarogu i marchwi.

Kolacja: kotlety z fasoli, surówka z warzyw mieszanych „zimowa”, kawa z mlekiem.

Z proponowanych pozycji na moją wyobraźnię najbardziej podziałała kanapka Shreka, czyli pieczywo z masłem i cebulą…

W dzisiejszej odsłonie Vintage cooking pokażę Wam znalezione na stronie 75 kotlety z soczewicy. W wersji vintage, zgodnie z propozycją autorki i w wersji modern, wzbogacone o przyprawy, które obecnie w sposób odruchowy łączymy z soczewicą, a jakich próżno było szukać niegdyś na półkach obok octu: kumin, czarnuszkę i chilli.

KOTLETY Z SOCZEWICY

(wg Ewy Siemaszko, „Urozmaicone posiłki”)

2 szklanki soczewicy, czerstwa bułka, 1/2szklanki mleka, duża cebula, 1-2 łyżki tłuszczu (margaryna, olej, smalec), jajo, sól, pieprz, 2-3 łyżki tartej bułki, tłuszcz do smażenia (smalec, olej)

Opłukaną soczewicę zalać przegotowaną, zimną wodą i moczyć 6- 8 godzin. Odcedzić, zalać gorącą wodą i ugotować. Bułkę namoczyć w mleku. Zostawić 2 łyżki soczewicy w całości, a resztę zemleć razem z odciśnięta bułką. Cebulę obrać, opłukać, posiekać, przysmażyć na tłuszczu. Do zmielonej soczewicy dodać soczewicę w ziarnach, jajo cebulę, sól, pieprz, dokładnie wymieszać. Z masy formować kotleciki, obtaczać je w tartej bułce i smażyć z obu stron. Podawać z sosem pomidorowym lub ogórkowym i ziemniakami.

KOTLETY Z SOCZEWICY Z KUMINEM, CHILLI I CZARNUSZKĄ

2 szklanki soczewicy

1 czerstwa bułka

1/2szklanki mleka

1 cebula

jajko

olej do smażenia

po 1/2 łyżeczki ziaren kuminu, czarnuszki i suszonego chilli w płatkach (można zastąpić pieprzem cayenne)

sól do smaku

bułka tarta do obtoczenia

pietruszka do posypania

Soczewicę gotuję zgodnie z przepisem na opakowaniu. Na patelni rozgrzewam 2 łyżki oleju i wrzucam nań przyprawy i posiekaną cebulę. Podsmażam, aż cebula się zeszkli i dodaję do soczewicy. Do soczewicy dodaję odciśniętą bułkę (namoczoną uprzednio w mleku), jajko i mieszam masę (soczewica nie może być mocno wilgotna, w przeciwnym wypadku masa nie będzie się dobrze lepiła). Doprawiam masę solą.

Z masy formuję niewielkie placuszki, obtaczam je w bułce tartej i smażę na złoty kolor. Podaję posypane pietruszką, w towarzystwie jakiejś surówki. Najlepiej smakują podane z sosem jogurtowo-czosnkowym albo z domowym keczupem.

* syte jedzenie to wg mnie jeden z najokropniejszych błędów językowych, na dodatek bardzo powszechny; a przecież jedzenie jest zawsze sycące, nigdy syte, bo syta/nasycona to ja mogę być po sycącym obiedzie – taka dygresyjna a’la Miodek;

Medytacja z łomotem garnków w tle

2012-01-19T21:07:00.004+01:00

Miałam wczoraj atak. Kulinarny.

W jakieś dwie i pół godziny zdążyłam upiec dwie blachy muffinów rabarbarowych z cynamonową posypką (w wersji z migdałami i orzechami włoskimi), wykorzystując zamrożone na czarną godzinę porcje rabarbaru.

Zrobiłam rodową czosnkową z grzankami.

Nastawiłam chleb Jima Lahey'a na poranne pieczenie.

Zrobiłam cztery waniliowe panna cotty.

I jeszcze kolejny słoiczek tahiny, bo poprzedni już się skończył.

Czasem tak mam.

A potem siadam przy stole i nie mam ochoty na żadną ze zrobionych przeze mnie rzeczy. Bo nie o jedzenie tu chyba chodzi, ale o mieszanie, miksowanie, smażenie, siekanie i obieranie, całą tę kuchenną medytację z łomotem garnków w tle.

TAHINA - PASTA SEZAMOWA

10 dag ziaren sezamu, uprażonych na złoto na patelni
3 łyżki oleju sezamowego

Uprażone ziarna sezamu (będą gotowe, kiedy sezam zacznie pachnieć - należy uważać, by się nie spalił) mieszam z olejem i miksuję do uzyskania idealnie gładkiej masy. W masie nie moze być żadnych grudek - wtedy będzie gotowa. Tahinę przekładam do słoiczka i trzymam w lodówce.

BABA GHANOUSH
(przepis później)

Uwagi:

1. Przepis na tahinę znalazłam u Andzi - dziękuję!

2. Tahina to pasta sezamowa, używana jako dodatek do sosów, słodkich wypieków (od wieków chcę Wam pokazać ciasteczka owsiane z tahiną...) i bliskowschodnich klasyków takich jak hummus czy baba ghanoush. Dodaje potrawom lekko orzechowy posmak. Po dodaniu do tahiny miodu otrzymamy słodkie, sezamkowe smarowidło do kanapek - też pyszne!

3. Sos z tahiną pokazywałam już przy okazji jednej z piknikowych opowieści (tutaj). Dzisiaj oprócz słoiczka czystej tahiny, żeby nie było tak nudno, prezentuję Wam przepis na baba ghanoush, czyli pastę z pieczonego bakłażana. Z czosnkiem, z tahiną i oliwą, posypaną sumakiem. Piękne toto nie jest, ale ten smak nadrabia wszelkie niedoskonałości w urodzie tej baby :) Przepisów na baba ghanoush jest mnóstwo, ja zajrzałam do pięknie wydanej książki "Kuchnie świata" Gordona Ramsay'a.

Na początku był chleb

2012-01-08T22:36:00.003+01:00

O czym dzisiaj napisać?

O nadciągającej znad wody ciemności, pożerającej każdy promień słońca, któremu udało się przebić przez warstwę puszystych chmur? O cichym spacerze brzegiem morza? O tym, że we śnie Nigella Lawson pokazywała mi swoją bibliotekę, a potem robiła nam zjeżdżalnię z marmurowego blatu stołu z jej jadalni?

A może od razu o wieczornym umilaczu, który ostatnimi czasy pojawia się u mnie w towarzystwie kieliszka wina…?

Oto cała historia:

Pierwsza była kromka chleba. Po przyrumienieniu pajda przeistoczyła się w grzankę i na tym mogłabym zakończyć opowieść, bo po natarciu owej grzanki ząbkiem czosnku uzyskałabym podwieczorek, który w ciężkich, pochmurnych czasach komuny robiła nam babcia, a który po dziś dzień darzę wielkim sentymentem.

Ale tym razem na grzance się nie zakończyło, bo do akcji wkroczyła marmolada pomarańczowa. Na tym również mogłabym zakończyć, bo przyrumieniona kromka chleba i łyżeczka pysznej marmolady to pełnia szczęścia dla podniebienia. Ale pojawił się arystokrata – ser z żyłkami niebieskiej pleśni. W zasadzie ser mógłby postawić kropkę w tej opowiastce, ale nie! Bo ser aż się prosi o orzechy. A jeśli się prosi, to ma, bo na kuchennym blacie, w koszyku z pędów młodej sosny kupionym za niewielkie pieniądze we wdzydzkim skansenie, trzymam przywiezione z domu orzechy włoskie.

To już naprawdę cała historia.

MARMOLADA POMARAŃCZOWA

1,5 kg pomarańczy (im większe, tym wygodniej)

500 g cukru

skórka otarta z 1/3 ilości pomarańczy wykorzystanych do marmolady

sok z 1 cytryny

Wyszorowane pomarańcze okrawam ze skórki (skórek nie wyrzucam) i filetuję je (pozbawiam błonek wewnętrznych i wszelkich białych części), uważając przy tym, by nie tracić cennego soku pomarańczowego. Skórki z 1/3 pomarańczy wykorzystanych do marmolady kroję w cieniutkie paski (przed obraniem pomarańczy można również zetrzeć z nich skórkę na grubej tarce) i gotuję w niewielkiej ilości wody przez ok. 10 minut.

Wyfiletowane pomarańcze zasypuję cukrem, dodaję ugotowane skórki i doprowadzam całość do wrzenia. Następnie zmniejszam gaz, dodaję sok z cytryny i gotuję całość do odparowania płynu o połowę, mieszając co jakiś czas. Gorącą marmoladę przekładam do wyparzonych słoików. Z podanej porcji wychodzi ok. 1/2kg marmolady.

GRZANKI: MARMOLADA POMARAŃCZOWA + LAZUR + ORZECH WŁOSKI

bagietka/biały chleb/ciabatta

oliwa do podsmażenia pieczywa

marmolada pomarańczowa

ser lazur z niebieską pleśnią

kilka orzechów włoskich

Na patelni rozgrzewam oliwę i przygotowuję niewielkie grzanki. Na ciepłej grzance rozsmarowuję marmoladę pomarańczową. Na marmoladę kruszę ser, a wierzch posypuję orzechami włoskimi. Zajadam.

Uwagi:

1. Marmolada pomarańczowa przewijała się już u mnie na blogu (np. przy okazji owsianki czekoladowo-pomarańczowej), dzisiaj w końcu zagrała pierwsze skrzypce. Pierwszy raz skosztowałam jej u Basi i ja, wielka przeciwniczka kandyzowanych skórek pomarańczowych, zakochałam się w tym orzeźwiającym, słodkim i lekko cierpkim zarazem smaku. Swoją marmoladę przygotowałam wg receptury Basi.

2. Kiedy filetowałam pomarańcze zrozumiałam, czemu w przepisie mowa była o dużych owocach – z małymi jest dziesięć razy więcej pracy! Jeśli więc zobaczycie duże pomarańcze, nie zastanawiajcie się, czy są dobre na tę marmoladę – one są dla niej stworzone!

3. Pomysł na grzanki pojawił się sam. Połączenie słodkiej marmolady i słonego sera jest dla mnie tak oczywiste, jak połączenie lekko cierpkiego, chrupkiego orzecha włoskiego z lepkim, słonym serem. Całość jest przepyszna, co może potwierdzić np. moja mamcia, która podczas ostatniej wizyty wyjadła mi pół słoika marmolady ;)

Biała kartka

2012-01-01T15:13:00.004+01:00

Nowy rok bez postanowień.

Nie schudnę ani kilograma.

Nie będę się więcej ruszać.

Nie będę czytać co dzień książki.

Nie będę regularnie pisać blogu.

Nie nauczę się piec chleba na zakwasie.

Nie zacznę przygotowywać się do egzaminu.

Nie nadrobię zaległości w kinie.

Otwieram oczy, miasto budzi się z posylwestrowym kacem i rozmazanym makijażem. Niebo, porysowane przez tysiące fajerwerków jest dziś wyjątkowo spokojne – chyba też potrzebuje odpoczynku. Wtapiając się w spokój pierwszego dnia dwa tysiące dwunastego roku, obserwuję, jak pod wpływem ciepłej wody rozwijają się w filiżance liście zielonej herbaty. Kątem oka widzę też anemiczne migotanie światełek, zwisających smętnie z sąsiedniego balkonu i srokę skaczącą po tarasowej barierce.

A więc jest. Jak wielka czysta kartka, gotowy do zapisania.

Nowy rok.

CHLEB Z OTRĘBAMI I SIEMIENIEM LNIANYM

(na 2 blaszki chleba)

1 kg mąki krupczatki

7 łyżek siemienia lnianego

1 szklanka otrąb pszennych
2 łyżki otrąb razowych

2 łyżki zarodków pszennych

1,5 łyżki soli

5 łyżek cukru

5 dkg świeżych drożdży (lub odpowiednią ilość suchych)

1 litr wody

Mieszam mąkę, siemię lniane, sól, cukier, drożdże. Zalewam ciepłą wodą i wyrabiam ciasto (można to robić ręcznie, ja używam robota kuchennego uzbrojonego w haki do ciasta drożdżowego). Odstawiam ciasto do wyrośnięcia na ok. 20 minut. Wyrabiam ponownie i przekładam do natłuszczonych blaszek keksowych.

Odstawiam do wyrośnięcia na ok. pół godziny. Piekę w 230 st.C przez ok. 1 godzinę.

Uwagi:

1. Przepis pochodzi z Galerii Potraw, pokazywała go Komarka. Moja wersja jest uboższa o ziarna (słonecznika, dyni, itp.), a ma więcej płatków i zarodki pszenne, co trochę zmienia jego strukturę. Do mojego użyłam suszonych drożdży i piekłam go w okrągłej blaszce.

2. Chleb łatwy do wykonania (świadczy o tym fakt, iż ja go upiekłam). Następnym razem będę go piekła z ziarnami, w wersji classic i w keksówkach.

Przy jedzeniu czyta się najmilej

2011-12-29T21:15:00.004+01:00

Dawno, dawno temu, nad wypełnionymi po brzegi talerzami (mój - pomidorami, serami i chrupkim bekonem, talerz rozmówcy- Nutellą), rozmawiałam z niejakim Kominkiem o wyższości papierowej książki nad tą elektroniczną. Klasyczne argumenty zwolenników papierowej formy przekazu (zapach książki, możliwość jej dotknięcia i zakreślania ulubionych wersów, odnajdywanie między kartkami budzących wspomnienia biletów do kina, papierków po Irysach i wyblakłych liści, bezduszność e-booka i zmęczenie oczu przy jego lekturze), jakie wysuwałam, mój rozmówca zbijał chłodnymi argumentami zwolenników nowych technologii (że nie wąchasz książki często, że Kindle oczu nie męczy, że nie wracasz do zakreślonych fragmentów). Oczywiście żadne z nas nie przeszło na drugą stronę mocy, co nie zmienia faktu, że to odbijanie piłeczki było całkiem ciekawe.

Kilkanaście dni później otworzyłam świąteczne wydanie Gazety Wyborczej, a w nim wywiad z Jerzym (nie wiem, skąd mi się Wojciech wziął...) Pilchem, z dość obszernym fragmentem poświęconym powyższemu tematowi:

Oprócz czytania istnieją inne formy kontaktu (z książką - mój przypis): branie do ręki, wyobrażanie sobie akapitów, przeglądanie, kartkowanie, dotyk. Szczególnie intensywny jest kontakt bezdotykowy. W nieodległym antykwariacie pana Kubickiego czasem kupuję rzeczy okiem ludzkim nietknięte. Np. ten tom opowiadań Camusa "Wygnanie i królestwo" - książka wydana w 1958 r. i nie to, że nigdy nie czytana! Nigdy nie otwierana! Obwoluta stan idealny! Nie można takiego rarytasu kazić czytaniem. Tu wchodzą w grę inne, wyższe formy obcowania.

***

Zgadzam się z Panem, Panie Pilch, po stokroć się zgadzam! - to myśląc Anna spojrzała z rozkoszą na małą stertę nowości, które z okazji świąt pojawiły się u niej na półce.

Niektóre książki stanowiły prezent od bliskich, niektóre kupiła Anna jako prezent dla samej siebie, zapominając, że nabyte w listopadzie szpilki miały być tymże gwiazdkowym prezentem. Czegóż w tej stercie nie ma... Są kulinaria (" Włoskie dania makaronowe" Gino D'Acampo - to ten młody uśmiechnięty Włoch z programu BBC "Saturday Kitchen"), jest nowa polska proza ("Drwal" Michała Witkowskiego), coś podróżniczego ("Gaumardżos. Opowieści z Gruzji" Anny Dziewit-Meller i Marcina Mellera), reportaż ("Dzienniki kołymskie" Jacka Hugo-Badera) i fotografia ("Lata 10." z fajowej serii Konemanna "Dekady 20. wieku").

Palce swędzą - od czego tu zacząć? Chciałoby się ugryźć wszystko na raz, chciałoby się połknąć te wszystkie litery od razu. Tylko spokojnie. Na początek niech będzie kawałek Gruzji.

A do lektury poleca Anna łyżkę solonego masła orzechowego. Bo każdy wie, że przy jedzeniu najmilej się czyta.

DOMOWE MASŁO ORZECHOWE

pół kilograma orzeszków arachidowych solonych

sól do smaku

1/2 łyżeczki brązowego cukru

ok. 1 łyżeczka oleju arachidowego lub słonecznikowego

Malakserem siekamy orzeszki na pył. Dodajemy sól i cukier, a następnie łyżkę oleju i miksujemy pulsacyjnie. W momencie, gdy uzyskamy krem o jednolitej konsystencji, masło orzechowe jest gotowe.Cały proces trwa kilka minut - ja najpierw używam ostrza do siekania, a potem końcówki do miksowania (tej, którą miksuje się zupy na krem).

Gotowe masło próbujemy, ewentualnie dosalamy. Można weń wmiksować większe cząstki orzechów, jeśli lubimy masło orzechowe typu "crunchy", czyli z drobinkami orzechów.

Uwagi:

1. Przepis na masło orzechowe podała niegdyś Halberek w Galerii Potraw. To było odkrycie!

2. Z podanego przepisu wychodzą ok. 2 słoiki masła orzechowego. Masło nie ustępuje w smaku temu kupnemu (co wcale nie dziwi). Mówi to miłośniczka masła orzechowego.

PS Będąc przy czytaniu: u Ani opowiadam o moich ulubionych książkach kulinarnych. Pierwsze ze zdjęć w tej notce dotyczy własnie tej opowieści.

Made in ZSRR

2011-12-23T22:28:00.003+01:00

Znalazłam ją podczas porządków w moim starym pokoju. Biały plastik, różowa poobdzierana etykieta - mieliśmy takich kaset kilka, dziadek przywiózł je z ZSRR razem z wielką torbą termometrów przeznaczonych "na handel". Handel się nie udał, na towar nie było chętnych, więc w każdym oknie mieszkania dziadków wisiał radziecki termometr w błękitnej obudowie, a pozostałe zalegały w szafie w przedpokoju.

Włożyłam kasetę do odtwarzacza, zastanawiając się przez moment, jakim cudem tak szybko się zestarzeliśmy, że kasety magnetofonowe, niegdyś wraz z walkmanem element naszej codzienności, nagle stały się reliktem ubiegłego stulecia. Z głośników zaczęły spokojnie wypływać ciche szumy, aż nastąpił wielki trzask ogłaszający, iż czyjś palec nacisnął na wielkim magnetofonie czarny przycisk z czerwoną kropką - "record". A potem usłyszałam gwar i pisk, pobrzękiwanie szklanek i dziecięce śmiechy. Znajome, ale trochę inaczej brzmiące głosy. Głos dziadka z charakterystycznym "eł", które miękko ślizga się na języku, głos babci wyższy o kilka tonów, niski groźny głos wujka Andrzeja i głos mamci, tak podobny do mojego obecnie.Gdzieś w tle piszczały, tuptały, sepleniły dzieci.

Kiedy mogło powstać to nagranie? Z jakiej okazji? Kim są sepleniące dzieci - czy jestem wśród nich ja?

Kolejne minuty przyniosły rozwiązanie. Odmłodzony głos cioci Bożeny przemówił: chłopcy, powiedzcie wierszyk Gwiazdorowi, potem będą prezenty!

Chłopcy, jeden po drugim, recytują na wydechu wiersz: Gójnik świdjem węgiel kjuszy, z latajenki światło spływa... Ślicznie, ślicznie, Gwiazdor z pewnością doceni piękno poezji o pracowitych górnikach!

A więc to Wigilia u dziadków na kilka lat przed moimi narodzinami. Mama zakuwa na kolokwia, ciocia jest młodą matką, bracia cioteczni mają jeszcze mleczne zęby i kilka górniczych wierszyków w głowie, Święty Mikołaj ma postać Gwiazdora, a babcia nosi szpilki i zwiewne sukienki, w których wygląda naprawdę ślicznie.

Słucham, jak łyżeczki obijają się o szklanki, jak chłopaki biegają między krzesłami, narażając się na gniewne pomruki ojca i uwagi dziadka. Ktoś pyta o Krysię - gdzie spędza Wigilię? Ktoś prosi o kawałek ciasta.

Ćwierć wieku później siedzę na tapczanie w moim starym pokoju i słucham głosów, które niczym duchy wypływają siwą wstęgą z głośników. Po wujku Andrzeju został tylko głos na taśmie, ciocia Krysia uśmiecha się ze zdjęć, które babcia trzyma za szklaną szybą regału, a głos dziadka jest już bardzo zmęczony. Mama skończyła studia, babcia dawno zrzuciła szpilki, a chłopakom wypadły wszystkie mleczaki.

Ciepłych, rodzinnych świąt Wam życzę.

A przy okazji pokażę Wam brukselkę Marka Bittmana, którą można przyrządzić sobie po świętach, kiedy już nie można patrzeć na smętne resztki makowca, pozostałe pierniki czy zimnego karpia (choć pyszny!).

Poniżej link do przepisu, przetłumaczę go później.

BRUKSELKA MINIMALISTY: Z FIGAMI I BOCZKIEM

pół kilograma brukselki

200 g boczku wędzonego

1 filiżanka suszonych fig, pokrojonych w paseczki

sól i pieprz

2 łyżki octu balsamicznego

Boczek kroję w cienkie plastry I podsmażam do chrupkości na patelni. Boczek odkładam na talerz, na patelni pozostawiam tłuszcz, jaki wytopił się z boczku.

Brukselkę myję, przekrawam na połówki i kroję w dość cienkie paski albo w plastry. Na patelnię, na której smażył się boczek, podsmażam chwilę. Dolewam ¼ filiżanki wody, posypuję solę i duszę, aż brukselka lekko zmięknie. Trwa to około 5-10 minut (brukselka nie może się rozgotować i stracić koloru). Na koniec zwiększam gaz, by woda wyparowała. Zdejmuję z gazu, dodaję ocet, mieszam całość z boczkiem i figami.

Uwagi:

1. Przepis pochodzi z NY Times, jego autorem jest Mark Bittman. Z podanego przepisu wychodzą ok. 4 porcje brukselki.

2. Słodycz fig, słony i chrupki boczek i wyrazista brukselka to bardzo udane zestawienie. W tym przepisie istotne jest to, by nie zamęczyć brukselki, która powinna zachować jędrność i kolor. Przepis jest idealny dla wielbicieli brukselki i dla tych jeszcze nie do końca do niej przekonanych .

Garść świątecznych inspiracji...

2011-12-18T19:24:00.003+01:00

... czyli mój wkład w tegoroczne święta: trochę przepisów na świąteczne potrawy, które przygotowałam dla Wirtualnej Polski. Znajdziecie je w rubryce Świąteczny stół.

Idąc za Polą, która działała razem ze mną, podlinkowuję zdjęcia i przepisy świąteczne, które pojawiły się na WP, bo nie licząc tych przepisów pewnie jak zwykle nie uda mi się podzielić recepturą na moje świąteczne przysmaki.

Zaczynam od przepisów na świąteczne, słodkie upominki:

Krówki:

KRÓWKI

MARMOLADA POMARAŃCZOWA

Trufle czekoladowe:

CZEKOLADOWE TRUFLE

Ciasteczka czekoladowe:


CIASTECZKA CZEKOLADOWE

A to propozycje - mniej lub bardziej tradycyjne - na bożonarodzeniowy stół:

Śledź w śmietanie z żurawiną i czerwoną cebulą:


ŚLEDŹ W ŚMIETANIE Z ŻURAWINĄ

Czerwony barszcz wigilijny:

BARSZCZ WIGILIJNY

PIEROGI Z KAPUSTĄ I GRZYBAMI Z ZIOŁOWYM MASŁEM

ŁAZANKI Z KAPUSTĄ I GRZYBAMI


ZUPA GRZYBOWA Z NALEŚNIKOWYM MAKARONEM

KARP SMAŻONY

PIERNIK Z POLEWĄ CZEKOLADOWĄ

ŚWIĄTECZNE BROWNIES

I na koniec kilka propozycji przekąsek na sylwestrowy stół:


SAŁATKA Z BROKUŁAMI, FETĄ I MIGDAŁAMI

JAJKA FASZEROWANE TUŃCZYKIEM

KORECZKI Z LAZURA, ORZECHÓW WŁOSKICH I WINOGRON

HUMMUS

Et voila, koniec!

A w grudniu lubię...

2011-12-14T20:04:00.001+01:00

1. Książkę kucharską Anny Applebaum-Sikorskiej „Przepisy z mojego ogrodu”.

Może jest wydana na nienajlepszym papierze, może nie ma wielu zdjęć, może czasem wydaje się być kierowana do półgłówków (bo czy uwagi w stylu: jeśli chcesz zrobić większą porcję dania, pomnóż składniki przepisu razy dwa, są komukolwiek potrzebne?), ale jest pełna świetnych przepisów o polskim rodowodzie, ale lekkich, świeżych i momentami zaskakujących. A do tego nadaje się do czytania, a to jedna z moich ulubionych cech, jeśli chodzi o książki kulinarne.

Po lekturze książki szczególnej ochoty nabrałam na pierogi z pomarańczami, imbirem i cointrenau, pierogi ruskie z truflami i podrumienionym masełkiem, sałatkę śledziową z limonką i malinami, zupę musztardową i pasztet z selera. Może w grudniu zawita na Truskawki coś z w/w książki. Jeśli nie w grudniu, to w 2012 roku na pewno.

2. Wystawę „Notowania nudy” Marka Okrassy w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie. Wystawa trwa tylko do 1 stycznia 2012 r., więc warto się pośpieszyć. Kto lubi Edwarda Hoppera, chyba się nie zawiedzie – mi niektóre prace M. Okrassy kojarzyły się właśnie z dziełami Hoppera.

3. Czarno-białe fotografie Edwarda Steichena. Moja ulubiona to:

Edward Steichen, Torso

4. Animację "Droga na drugą stronę" (reż. Anca Damian).

Nie jestem fanką animacji - kojarzą mi się z bajkami i komiksami, a ja wierzę w głębszą formę przekazu. Ale ta naprawdę mnie wciągnęła i poruszyła. Rzecz jest o niesłusznie posądzonym o kradzież Rumunie Claudio Crulicu, który umiera w polskim areszcie po kilkumiesięcznej głodówce będącej formą protestu, próbą zwrócenia na siebie uwagi bezdusznego aparatu urzędniczego. To wciągająca animacja wzmocniona chłodną narracją głównego bohatera, (któremu w polskiej wersji głosu udzielił Maciej Stuhr) i fantastyczną muzyką Piotra Dziubka.

Polecam w grudniu, na przekór świątecznemu mainstreamowi z polskimi kopiami angielskich klasyków (do których nic nie mam, ale do kina na nie nie pójdę)!

5. Korzenne klimaty, jak to na grudzień przystało. Piekę, podobnie jak rok temu, (przepis TU) piernikowe brownies . Dzięki nim w domu tworzy się namiastka świątecznej atmosfery.

6. A na koniec, pozostając przy korzennych tematach, zapraszam Was do lektury nowego numeru Czasu Wina, w którym ukazał się mój artykuł pt. „Korzenne opowieści” (w skrócie rzecz jest o historii piernika).

Czas Wina, nr 6 - pierwsza strona artykułu

Truskawka w Operze

2011-12-12T22:21:00.002+01:00


Fot. Wojciech Gajewski

Jak zwykle jestem jedną z ostatnich! Napisała już o tym weekendzie Magda, napisał Zuch, Kominek się rozpisał na kilku stronach, a ja nic. A warto coś napisać o minionym weekendzie, bo działo się, oj działo, jako że znalazłam się w gronie blogerów zaproszonych na piąte urodziny Opera Software w Polsce.


fot. W. Gajewski

A więc od początku: było nas siedmioro. Była Magda z Cakes and the City, była Dorota z Pozytywnej Kuchni, była Alina z Brunette’s Heart, był Zuch z Zuch próbuje rysować, był Przemek ze Spider’s Web i Mc Silk, którego niektórzy z Was mogą znać jako najszybszego rapera świata.

Nad całą okołoblogową trzódką panował Mirek, co chyba nie było łatwym zadaniem, bo grupka była wyjątkowo niesubordynowana, spóźnialska i nieokiełznana. Przyznam, że najczęstszą przyczyną spóźnień były śniadania hotelowe… Gorące croissanty i Nutella, świeże owoce, koktajle, bułeczki, caprese, pasta jajeczna (yes, yes, yes!) czy chrupiące plasterki bekonu sprawiały, że ciężko było mi się rozstać z hotelową restauracją… Na drugim miejscu moich prywatnych opóźniaczy była wielka wanna w moim pokoju – odkąd odkryłam, że żel pod prysznic tworzy największą pianę na świecie, wynurzenie się z bąbelków nie było łatwym zadaniem.

fot. Wojciech Gajewski

Ale udał się wynurzyć z piany i tak oto w ramach akcji „Operacja talent”, ja i pozostała szóstka znaleźliśmy się w panelu dyskusyjnym prowadzonym przez Pawła Tkaczyka. Po naszej dyskusji odbyła się prezentacja produktów Opery, podczas której poznałam bardzo fajną funkcję przeglądarki, której tu szczegółowo nie opiszę, bo zajęłoby mi to wiele czasu, a i tak niewielu z Was cokolwiek by to powiedziało… Musicie więc wierzyć mi na słowo: Opera ma kilka fajnych trików i zamierzam je u siebie przetestować.

Obok pysznych śniadań i mądrych dyskusji, były jeszcze budzące zazdrość wycieczki. Taka na przykład wyprawa do biura Opera Software niechybnie wzbudziła zazdrość u większości z nas. Czy Wy wiecie, że oni tam w Operze mają pokój zabawy ze stołem bilardowym, stołem do ping-ponga, automatami do gier, mają panią masażystkę, która pomasuje wymęczone plecy skołatanemu programiście, mają patery świeżych owoców w kuchni? Niestety, Opera nie potrzebuje działu prawnego…

Zwieńczeniem wyjazdu była wielka impreza z okazji pięciolecia Opery w Polsce. Z tej okazji pomalowałam paznokcie na granatowo, wbiłam się w małą-czarną z koronki, bardzo wysokie szpilki i razem z Mc Silkiem w pięknym t-shircie z napisem <dziadostwo> oraz Kominkiem w niebieskim sweterku (chłopaki nie zostali poinformowali o tym, że impreza ma charakter wieczorowy ;) i całą resztą obejrzałam występ prowadzony przez L.U.C.’a. Jako że nasz blogerski stolik znajdował się w idealnym strategicznie miejscu, tuż po występie wsuwaliśmy już klopsiki, pieczone ziemniaki, bakłażana, kawior i roladki z łososia, zapijając całość białym winem.

Następnie przenieśliśmy się do klubu Loft na drinki, gdzie szalał gibki zręczny barman, który zaciągnął mnie za bar i kazał podrzucać szklanki. Całe zdarzenie sfilmował niejaki Kominek i obdarzył głupim tytułem, na który się zgodziłam, by podnieść mu oglądalność ;) O, tutaj możecie zobaczyć to nagranie (tak, ta pierwsza szklanka mi spadła; nie, nie stłukła się – podłoga była tam gumowa!).

A potem z żalem musiałam się przerzucić z wielkiego łóżka z miękkimi poduszkami na twardą kuszetkę na trasie Wrocław-Gdańsk w przedziale o aromacie kiełbasy… Ot, życie. Spoglądam więc jeszcze na reporterski przekaz z pokoju hotelowego wykonany przez Kominka (tak, te pokoje w hotelu Granary La Suite naprawdę były takie fajne, wanna taka wielka, a chipsy takie drogie!), odpalam mój ulubiony i jakże dziś aktualny kawałek Mc Silka – Poniedziałek i ruszam się wypakować.

Thanks, Opera!

A może morze?

2011-12-03T15:15:00.001+01:00

Autobus ociężale toczy się pod górę. Z rozmowy dwóch kobiet siedzących naprzeciw mnie:

- A po co ci lekarz jeszcze jodu przepisał?

- Bo w ciąży potrzebuję go więcej.

- A nie wystarczą spacery nad morzem?

- Nad morzem to ja byłam rok temu.

Takie wypowiedzi zawsze napawają mnie zdumieniem. Weźmy choćby aspekt ekonomiczny: corocznie mnóstwo ludzi wydaje mnóstwo pieniędzy, by móc pościskać się na plaży w Juracie albo koło sopockiego molo, stawiając wszystko – pieniądze, dobry humor partnera, zdrowie dzieci, wysupłane dwa tygodnie wolnego – na jedną kartę: a nóż nie będzie padać! Tymczasem ani ja, ani te dwie panie z autobusu nie musimy inwestować w wyjazd, modlić się o pogodę i błądzić po najbardziej zatłoczonej plaży w poszukiwaniu miejsca na rozłożenie ręcznika. Od plaży dzieli nas najwyższej godzina jazdy autobusem.

Kiedyś, na początku mojej przygody z Gdańskiem, wielu znajomych mówiło, że jeszcze mi ta miłość do morza minie. Że mi się przeje, że się znudzi. A ja wiedziałam, że tak nie będzie! Bo kiedy nie widzę morza dłużej niż miesiąc, to zaczynam odczuwać pragnienie, myśli coraz mocniej się plączą, a umysł tęskni za cichą medytacją z szumem fal w tle. Zimowe morze nadaje się do tego wyjątkowo dobrze – krajobraz zupełnie się wycisza, ostre wakacyjne barwy łagodnie przechodzą w szarość i biel, plusk fal przeistacza się w łagodne szemranie, a na zimnym piasku lśnią przezroczyste meduzy.

I ten pisk mew, niosący się echem aż na Hel.

Marzy mi się dziś morze. A nad morzem zimowy piknik. Robiłam już sporo letnich, ale to zimowy, z kubkiem parującego kakao i słodką bułką pachnącą cynamonem chodzi mi dziś po głowie. W zasadzie z kawałkiem czekoladowego ciasta tez ujdzie, pod warunkiem, że ciasto będzie mieć cynamonową chrupiącą skorupkę!

CIASTO CZEKOLADOWE Z CUKINIĄ W ORZECHOWO—CYNAMONOWEJ SKORUPCE

120 ml oleju

240 g mąki

60 g kakao

1 łyżeczka sody oczyszczonej

1/2 łyżeczki proszku do pieczenia

1/4 łyżeczki soli morskiej

3 duże jajka

150 g cukru

1 łyżka kawy rozpuszczalnej

350 g cukinii, startej na tarce o grubych oczkach (ze skórką)

tabliczka czekolady (gorzkiej albo mlecznej, wg uznania), posiekana

na skorupkę:

40 g jasnego brązowego cukru

1 łyżeczka cynamonu

70g orzechów włoskich, pokrojonych dość drobno i podpieczonych

W dużej misce mieszam mąkę, kakao, sodę, proszek do pieczenia, sól. W oddzielnej misce mieszam dokładnie olej i cukier puder, dodaję kawę i jajka i dalej miksuję.

Do masy jajecznej wsypuję 2/3 suchych składników (resztę odkładam). Mieszam delikatnie do połączenia składników (masa nie powinna być długo mieszana). Do miski z pozostałą mąką wrzucam cukinię (nie odsączając jej z płynu!) i posiekaną czekoladę, mieszam, aż proszek oblepi składniki. Następnie mieszam to z resztą ciasta (do połączenia składników).

Wylewam ciasto do wyłożonej pergaminem tortownicy (25 cm), wyrównuję jego powierzchnię. W misce mieszam składniki skorupki i posypuję nimi ciasto. Ciasto piekę w 180 st. C przez około 40-50 minut (aż wetknięty do ciasta patyczek nie będzie lepki).

Uwagi:

1. Ciasto pochodzi z książki "Chocolate & Zucchini" C. Dusoulier. Pokazywałam je już kiedyś na blogu, ale bez chrupiącej, orzechowej skorupki. A że skorupka warta jest oddzielnej notki, pokazuję ciasto raz jeszcze. Od siebie dodałam jeszcze cynamon, na zimową nutę.

2. Uwagi dot. ciasta pozostają niezmienne (tutaj o nim pisałam): pyszne, wilgotne, mocno czekoladowe, niecukinowe.

O HPV na bis

2011-11-30T20:38:00.001+01:00

Po pierwsze: dziękuję za odzew przy pierwszej notce dotyczącej Koalicji na rzecz Walki z Rakiem Szyjki Macicy. Dziękuję za podpisy złożone pod petycją!

W komentarzach padło pytanie, co przez tę petycję chcemy/mamy zamiar przekazać. Odpowiadam: podpis złożony pod petycją ma na celu poparcie Polskiej Koalicji na Rzecz Walki z Rakiem Szyjki Macicy, która zrzesza ok. 50 organizacji mających za cel walkę z tą chorobą i szerzenie wiedzy o jej zapobieganiu. Obecnie jednym z nadrzędnych celów Koalicji jest złożenie w Ministerstwie Zdrowia projektu działań profilaktycznych, który ma zmniejszyć umieralność na raka szyjki macicy.

Po drugie: dzisiaj, w drugiej, ostatniej na razie notce dotyczącej kampanii chcę Was zachęcić do badań cytologicznych.

Ale po kolei.

Jest ostatni wieczór listopada, za oknem ciemno i chłodno, siedzicie w miękkim fotelu z herbatą pod ręką… Przeglądacie gazetę, klikacie w bardziej lub mniej mądre strony internetowe, myślicie o jutrzejszym śniadaniu albo dzisiejszej kolacji… Zanim nadejdzie noc, zróbcie jeszcze jedną rzecz – mały test na tej stronie :

http://www.medonet.pl/rak-szyjki-macicy/

Test zbada Wasz poziom wiedzy o raku szyjki macicy, może też przynieść oświecenie w pewnych kwestiach, w które być może wcześniej nie wnikałyście. Ja test robiłam i powiem Wam, że jestem – przynajmniej teoretycznie – prymuską.

Kiedy więc już zaopatrzycie się w porcję wiedzy teoretycznej, wykorzystajcie ją w praktyce i fru do lekarza! Zasada jest taka, że robimy cytologię raz do roku (w tym miejscu poważnie się zastanowiłam nad datą mojego ostatniego badania). Nie do pomyślenia jest dla mnie to, że wiele, naprawdę wiele kobiet NIGDY nie robiło cytologii albo robiło ją raz w życiu. Niedbalstwo, ignorancja, głupota, nieostrożność, a może po prostu niewiedza?

Jeśli to ostatnie, to jest nadzieja, że takie akcje jak ta zwiększą świadomość kobiet.

Ważne, by coś ruszyło, by w przyszłości – jak świetnie ujęła to Ewa – nasze dzieci/wnuki/prawnuki z niedowierzaniem pytały: to kiedyś kobiety umierały na raka szyjki macicy?, tak jak my z pewnym niedowierzaniem czytamy o śmiertelnych chorobach ubiegłych wieków, które dzisiaj nie są nam straszne. Wierzę, że w przyszłości szczepienia dziewczynek (i chłopców!) przeciw wirusowi HPV będą obowiązkowe i w pełni refundowane przez państwo. Wierzę, że nie trzeba będzie wydawać kilkuset złotych na przeprowadzenie badania na obecność wirusa HPV albo z własnej kieszeni wykładać tysiąca złotych z hakiem na szczepienie przeciw temu wirusowi (tyle kosztuje szczepionka – wiem, bo jestem zaszczepiona).

Wierzę też, że cytologia wejdzie do naszego kanonu cyklicznych, powtarzanych corocznie czynności - jak wizyta u dentysty, kupowanie choinki czy przegląd auta (co ile odbywają się przeglądy auta?!). Bo jedynie cytologia pozwala na wczesne wykrycie raka szyjki macicy (szczepienie przeciw wirusowi HPV nie daje stuprocentowej pewności, że nie zachorujemy, ponieważ dotyczy tylko najgroźniejszych odmian wirusa).

Ciężkie to tematy, ale ważne. Dlatego o tym piszemy!

Wyniki (wpis zamawiany)

2011-11-30T19:00:00.010+01:00

Poniżej wyniki konkursu "Woda na blogu" Brity.

Wśród nadesłanych przepisów królowały zupy (m.in. kilka dyniowych, marchwiowa, soczewicowa, rybna, kilka rosołów, fasolowa), ale największą popularnością cieszyły się rozgrzewające imbirówki, czyli napoje na bazie miodu, cytryny i imbiru. Znam, lubię i sama się nimi rozgrzewam!

A oto zwyciężczynie:

1. Ankach i jej zupa brokułowa z serem pleśniowym

2. Marta Zep i jej Lamb's wood i Smoking bishop z b. ciekawym rysem historycznym napitków

3. Basia Owczarska i jej przepis na nalewkę Monte, który był moim nr 1 spośród wszystkich nadesłanych propozycji

4. Sywia Stef i jej czekolada z rozgrzewającym bonusem (bomba kaloryczna, ale musi być pyszna)

5. Ciotka Klotka i jej cytrynówka

Proszę Was o podesłanie na mego maila (wlodarczyk.ania@gmail.com) swych danych adresowych.

Dzięki!

Całkiem łatwa panna

2011-11-28T22:57:00.002+01:00

Wieści niosą, ze masz sprawdzony przepis na panna cottę. Szukam takiego cacka bo jakoś dogadać się z proporcjami nie mogę. Albo wyjdzie mi zbyt ścięta albo nie za bardzo... Nie bądź taka i sie podziel ;)

- napisała do mnie kiedyś Ewa.

Niestety, musiałam Ewę rozczarować.

Nie miałam sprawdzonego przepisu na panna cottę, nie miałam również czasu, by taki przepis niebawem odkryć. Miałam za to w pamięci smak idealnej panna cotty, którą jadłam u Włocha, w mojej ulubionej włoskiej knajpce*. Tamten deser był kremowy, delikatnie rozpływał się na języku, ale jednocześnie trzymał pion. Nie był zbyt galaretowaty, nie był za mocno ścięty, a podano go w towarzystwie ciepłych wiśni i czarnego pieprzu.

/Na marginesie dodam, że u Włocha idealna jest jeszcze pizza z rukolą, szynką parmeńską i wiórkami parmezanu, obrusy w czerwoną kratę, rozgadani uśmiechnięci kelnerzy i limoncello, które rozgadani uśmiechnięci kelnerzy czasem dają nierozgadanej uśmiechniętej klientce gratis./

O mailu Ewy przypomniałam sobie w listopadzie, kiedy moje sobotnie poranki znów stały się przyjemnością, kawa przestała spełniać rolę respiratora, a kuchnia przestała być tylko miejscem do robienia herbaty. Wtedy to przypomniałam sobie o pewnej pannie, którą zobaczyłam niegdyś u Eli.

Et voila, jest!

Kremowa i delikatna, pachnąca wanilią i niedzielnym popołudniem.

PANNA COTTA

500 ml śmietanki 36%

250ml mleka

100g cukru

ziarenka z 1 laski wanilii (opcjonalnie)
6g żelatyny w listkach (3 listki)

Żelatynę moczę w zimnej wodzie, aż zmięknie. Mleko, śmietanę, ziarna z 1 laski wanilii (wraz z laską) i cukier podgrzewam w rondelku uważając, by się nie zagotowała. Gdy jest tuż przed zagotowaniem, ściągam rondel z gazu i dodaję wyciśniętą żelatynę. Mieszam płyn do rozpuszczenia żelatyny.

Gdy masa nieco przestygnie, przelewam płyn do specjalnych foremek na galaretki bądź do miseczek (kieliszków, itp.). Chłodzę deser w lodówce przez con. 3 godziny (należy jednak pamiętać o szczelnym zakryciu deseru, by nie przesiąkł zapachami lodówki).

Deser podaję na warstwie kwaskowatych owoców, podgrzanych uprzednio w rondelku z odrobiną cukru i ewentualnie kroplą alkoholu.

Uwagi:

1. Przepis pochodzi z blogu My Best Food Eli, która podaje, że z przepisu wychodzi 6 porcji. Mi wyszło ich więcej, bo moje foremki na panna cottę są mniejsze. Przepis nieco zmodyfikowałam, dodając doń wanilii (czego elektem są ziarna wanilii widoczne na wierzchu deseru – jeśli nie podoba się Wam ten efekt, zrezygnujcie z wanilii, chociaż stracicie piękny aromat).

2. Panna cottę najlepiej podawać na warstwie lekko kwaskowatych owoców. Idealnie pasują tu wiśnie, owoce leśne czy maliny. Świetnie byłoby je delikatnie podgotować z odrobiną cukru (i ewentualnie z kroplą rumu…). Układając deser na warstwie lekko ciepłych owoców trzeba jednak pamiętać, że deser się topi! Mój się przekrzywił, co widać na zdjęciu…

3. Pyszny, szybki (nie licząc tężenia galaretki) i bardzo prosty w wykonaniu deser. A do tego ślicznie się prezentuje.

4. A tu truskawkowa panna cotta, ale w wersji light, więc już nie tak kremowa jak ta... Ale mi smakowała :)

Ogłoszenia parafialne

2011-11-27T23:04:00.002+01:00

Jak widzicie, nastąpiło na Truskawkach kilka zmian. Podstawowa to nowy baner, który (po moich małych modyfikacjach) wraz ze zdjęciem truskawek jest dziełem Poli. Polu, dziękuję! Natomiast błękitne hasło w lewym rogu banera jest dziełem Llooki - dziękuję!

Po drugie, po wielkich dylematach i z pewną niechęcią postanowiłam uruchomić fanpejdża Truskawek na Facebooku. Znajduje się on tutaj:

truskawkowy fanpejdż

Więc jeżeli lajkujecie Truskawki, możecie polajkować je oficjalnie.

fot. E. Majdak

Dziś nie będzie ciastek

2011-11-23T17:19:00.003+01:00

O Boże, ona znów nudzi i nie pokazuje ciastek, ciasteczek i rozgrzewających zup! - zapewne tak sobie pomyślicie, zaglądając dziś na Truskawki. Ano, nudzi. Ale ma w tym swój cel, w związku z tym prosi o cierpliwość i chwilę uwagi.

Cele są w zasadzie dwa:

1. zachęcić Was do złożenia podpisów pod petycją w dotyczącą zwalczania raka szyjki macicy w Polsce oraz poparcia Polskiej Koalicji na rzecz Walki z Rakiem Szyjki Macicy. Swojego poparcia można pod tym adresam: Polska Koalicja na Rzecz Walki z Rakiem Szyjki Macicy , a tu można podpisać petycję. Moje imię i nazwisko tam już znajdziecie. Teraz kolej na Was!

2. zachęcić czytelniczki Truskawek do zrobienia badań cytologicznych, a czytelników do wypchnięcia dziewczyn/żon/kochanek/mam/babć/cioć/sióstr do zrobienia tych badań.

Przeczytanie petycji zajmuje 2 minuty (jeśli kończyłaś kurs szybkiego czytania, to pewnie minutę), jej podpisanie to kolejna minuta. Łącznie są to 3 minuty - więcej czasu zajmie Ci zaparzenie herbaty, zrobienie kanapki, pomalowanie oczu... A cel jest szczytny i – co najważniejsze - dotyczy każdej z nas, bez względu na wiek, wykształcenie, status społeczny czy poglądy polityczne.

O wirusie HPV zaczęło się w Polsce mówić dopiero niedawno. Temat zachorowań na raka szyjki macicy również omijany był szerokim łukiem. Owszem, słyszało się, że rak szyjki macicy to główny morderca kobiet, który atakuje podstępnie i z ukrycia zwłaszcza kobiety po 30-tym roku życia, ale nic poza tym. Nie słyszałam wiele o tym, jak ważne są badania profilaktyczne, jak istotny jest moment, w którym wykryje się tę chorobę czy o grupach wysokiego ryzyka zachorowań na raka szyjki macicy.

Słyszałam za to o mamie koleżanki, która z pewnego dnia dowiedziała się, że zostało jej kilka miesięcy życia, bo zawsze miała jakąś pilniejszą sprawę aniżeli zrobienie badań cytologicznych.

Słyszałam o mojej babci i cioci, które zmarły na raka „związanego z kobiecymi sprawami”. Nikt nawet nie miał odwagi nazwać rzeczy po imieniu i powiedzieć wprost: ona odeszła przez zaniedbanie. Własne i rodziny, która nie wypchnęła jej na badania. Dlaczego tego nie zrobiła? Bo nie miała świadomości, że tej chorobie można zapobiec, a jedynym tego sposobem są regularne badania cytologiczne. Bo ginekologa odwiedziła może ze dwa razy w zyciu. Bo nigdy się o tym nie mówiło, bo to temat wstydliwy, niewygodny i najlepiej go zamieść pod wycieraczkę, upchnąć w czterech ścianach i poddać się opatrzności.

Nie będę tu prawić wykładów na temat wirusa HPV, jego odmian wysokiego i niskiego ryzyka czy skutków zakażenia tym wirusem, bo wszelkie informacje, jakie mogłabym Wam przekazać, znajdują się na stronie Polskiej Koalicji Na Rzecz Walki z Rakiem Szyjki Macicy i Jestem Przy Tobie (programie wsparcia dla kobiet leczonych z powodu nowotworów narządów płciowych).

Ja tylko chcę wytłuścić i podkreślić problem.

Miss Porridge i inne śniadaniowe gwiazdy

2011-11-19T12:45:00.022+01:00

Sobota to dobry dzień na pisanie o śniadaniach.

Listopad to dobry miesiąc na pisanie o ciepłych śniadaniach.

Ciepłe śniadania to dobra rzecz dla zmarzniętego brzucha.

W zasadzie na tym mogłabym już zakończyć tę notkę, ale pozwolę sobie pociągnąć temat.

Mój zmarznięty brzuch najbardziej lubi rozgrzewać się owsianką. Nic nie przebije owsianki z odrobiną brązowego cukru i masła, które tak ładnie topi się na jej gorącej powierzchni, ale od czasu do czasu lubię ją sobie nieco urozmaicić. I tak zjadam czasem owsiankę cynamonowo-bananową, a od niedawna pojawia się u mnie kolejna kombinacja: owsianka z marmoladą pomarańczową i gorzką czekoladą. O ile czekolada nigdy mi do owsianki nie pasowała, o tyle marmolada pomarańczowa mnie zaintrygowała. Poszłam za ciosem i przyrządziłam ją tak, jak nakazuje Jamie Olivier.

I wiecie co? Wyszła z tego pyszna rzecz. Jeśli lubicie słodkie śniadania (ja czasem potrzebuję talerza czegoś słodkawego, miękkiego i ciepłego, co ukoi i przypomni czasy dzieciństwa), ta owsianka Wam się spodoba. Nie przesadźcie tylko z ilością dodatków, należy bowiem pamiętać, że gwiazda śniadania pozostaje niezmienna: to Miss Porridge, ozdobiona marmoladą i kilkoma kostkami czekolady.

Owsiankę lubię jeść, kiedy mój umysł potrzebuje dużej dawki energii. Tak było w październiku – wtedy na moim stole, obok stosów ustaw i kodeksów, obok kolejnych kubków kawy, pojawiała się również owsianka. O dziwo, po naukowym maratonie, wcale mi nie zbrzydła – mam na nią taką samą ochotę, co w październiku.

A obok owsianki chcę Wam pokazać jeszcze jedną rzecz z mego śniadaniowego repertuaru, czyli chleb dla opornych, inaczej - chleb dla niedorozwiniętych chlebowo. Niedorozwinięty chlebowo to ten, który starannie omija wszelkie chlebowe tematy, a pojęcia takie jak zakwas, hydracja czy mąka typu X czy Y wywołują u niego lekkie przerażenie. Prezentowany tu chleb pokazał ongiś w NY Times Mark Bittman, ja zaś najpierw wypatrzyłam go u Basi. Ze względu na szokująco łatwy sposób jego przygotowania, chleb bił rekordy popularności wśród internautów. Po tym, jak na własne oczy zobaczyłam, jak prosto się go przyrządza (a było to u Basi dwa lata temu), a zarazem jak jest pyszny, skusiłam się nań i ja.

Panie i Panowie, oto chleb Jim'a Lahey'a.

OWSIANKA Z CZEKOLADĄ I MARMOLADĄ POMARAŃCZOWĄ

(składniki na 4 porcje)

200 g płatków owsianych błyskawicznych
750 ml mleka (ja używam tu mleka o zawartości tłuszczu 2%)
szczypta soli
50 g gorzkiej czekolady

4 czubate łyżki marmolady pomarańczowej/dżemu z gorzkich pomarańczy

W rondelku mieszam mleko, płatki i sól (w zdrowszej wersji warto zalać płatki mlekiem i pozostawić je na noc). Owsiankę podgrzewam na małym ogniu, najlepiej cały czas mieszając. Gdy owsianka uzyska kremową konsystencję (nast. to po ok. 5-7 minutach), wyłączam gaz, przykrywam rondelek pokrywką i pozwalam jej "dojść" przez ok. 1-2 minuty. Wylewam ją na talerz, mieszam delikatnie z marmoladą i pokrojoną w drobne kawałki czekoladą. Podaję od razu.

Jeżeli owsianka wyjdzie za gęsta, dolewam do niej odpowiednią ilość mleka i dokładnie mieszam (już po wyłączeniu gazu). Jeśli zaś podczas gotowania okaże się zbyt rzadka (nie będzie gęstnieć), dorzucam po łyżeczce płatków i gotuję ją chwilę dłużej. Wszystko zalezy od preferencji - ja lubię umiarkowaną owsiankę, czyli nie wodnistą, ale nie o konsystencji budyniu, taką jogurtową.

CHLEB DLA NIEDOROZWINIĘTYCH CHLEBOWO od JIM'A LAHEY'A

3 szklanki mąki

1,5 szklanki wody

10 g drożdży

1 łyżeczka soli

otręby do obtoczenia chleba

Wieczorem w misce mieszam mąkę, drożdże i sól, a następnie dolewam letnią wodę. Dokładnie mieszam całość (łyżką) - masa będzie dość rzadka. Miskę zakrywam szczelnie folią, i odstawiam do rana w ciepłym miejscu.

Rano zagniatam chleb (a czasem tylko mocno, energicznie mieszam łyżką). Blachę, na której chleb będzie się piekł posypuję otrębami, układam na niej ciasto chlebowe, podsypuję otrębami boki i wierzch. Chleb piekę w 200 st. C. przez ok. 40 minut.

Uwagi:

1. Przepis na owsiankę pochodzi z książki Jamiego Oliviera "Każdy może gotować". Owsiankę robię zawsze na oko - to oczywiście kwestia wprawy. Ta owsianka jest słodsza niż jej bananowo-cynamonowa koleżanka, więc nie każdy się na nią skusi. Mi bardzo pasowało połączenie pomarańczy i gorzkiej czekolady.

2. Przepis na chleb pochodzi z NY Times'a, z mojej ulubionej rubryki The Minimalist Marka Bittmana, ale najpierw zauwazyłam go u Basi. Upieczenie tego chleba nie wymaga żadnego wysiłku - wieczorem mieszasz składniki, rano wykładasz na blachę i po niecałej godzinie wychodzi z pieca zwarty bochenek o chrupiącej skórce! Chleb jest pyszny, smakuje jakby był na zakwasie, jest wilgotny i pięknie pachnie. Najlepszy na ciepło, ze świeżym masłem oczywiście!

PS W imieniu Karoli i innych dziewczyn z BF zapraszam Was do udziału w akcji pt. "Odkurz swojego misia". Szczegóły na stronie Bajecznej Fabryki :)

Płynny konkurs - "Woda na blogu" (wpis zamawiany)

2011-11-14T23:20:00.002+01:00

(informacji o konkursie szukaj na samym dole)

Jakiś miesiąc temu zaproponowano mi udział w akcji BRITA, której celem miało być zbadanie jakość wody, jakiej używam na co dzień i przeprowadzenie na blogu "wodnego" konkursu. Dwa tygodnie później zjawiła się u mnie pani z Sanepidu z przenośną lodówką pełną różnorakich pojemników i do każdego z nich wlała naszą kranówę . Tydzień po wizycie otrzymałam wyniki badań "mojej" wody i wnioski dotyczące jakości wody w Gdańsku po badaniach przeprowadzonych w 2010 r.

Dokument, który otrzymałam, zionie rzędami cyfr i dziwnych nazw, które więcej mogą powiedzieć mojej siostrze studiującej technologię chemiczną, niż mnie, biednej humanistce. Ale jestem w stanie wyczytać z niego kilka informacji:

- nie mamy w wodzie żadnych bakterii (huuuura!:)

- woda jest średnio twarda (co może mieć wpływ na sprzęt AGD, bowiem skutkuje osadzaniem się kamienia)

- nadaje się do picia prosto z kranu (co z resztą było latem mocno promowane w trójmiejskich mediach).

Razem z wynikami badań naszej kranówy, dostałam dzbanek Brity z prośbą o podzielenie się wrażeniami z jego użytkowania. Jako że tego rodzaju sprzęt jest mi dobrze znany, bo moja mama od wielu lat jest namiętną użytkowniczką Brity, wiedziałam, jakie będą rezultaty "współpracy" z dzbankiem:

- osad, który wydziela się podczas przygotowywania herbaty na bazie niefiltrowanej wody (a który ja zbieram palcem z jej powierzchni albo rozpuszczam cytryną ;), oczywiście się nie pojawił

- herbata zyskała klarowność

- na kubku nie został żaden czarny ślad.

- wydaje mi się, że wzrosły również walory smakowe herbaty, ale może to tylko siła sugestii ( dużej mierze wiele zależy od jakości herbaty).

Tak na marginesie odpowiem na pytanie, które może się nasunąć przy okazji lektury tej notki: czemu - mimo takich zalet - wcześniej nie korzystałam z w/w filtrów? Odpowiedź jest najprostrsza z możliwych: z lenistwa. Nigdy nie chciało mi się nalewać wody najpierw do dzbanka, a potem do czajnika. Ale jeśli nie jesteście leniwi, a walory estetyczne są dla Was cenniejsze niż kilka chwil poświęconych na wlewanie wody do dzbanka, Brita powinna Was w pełni zadowolić, bo efekty są widoczne gołym okiem.

***

Dla tych, którzy jeszcze nie korzystali z dzbanków Brity albo dla tych, którzy chcą swoje wysłużone Brity zamienić na nowe, ładne, lśniące okazy, mam 6 dzbanków. Wystarczy podzielić się ze mną przepisem na coś płynnego i rozgrzewającego (zupa, napój, drink?). Sześć osób, których przepisy spodobają mi się najbardziej, otrzyma dzbanek BRITA.

Przepisy wysyłajcie na mój adres e-mailowy: wlodarczyk.ania@gmail.com albo zostawiajcie komentarze pod tą notką. Konkurs trwa do 21.11.2011 r. Szczegóły konkursu znajdziecie w regulaminie. Rozstrzygnięcie konkursu - zgodnie z regulaminem - nastąpi w ciągu 10 dni od daty jego zakończenia.

Szesnaście dni października

2011-11-11T21:49:00.006+01:00

Każdy z szesnastu dni spędzonych w zastygłym miasteczku o brudnych ulicach, zielonej wyspie z malowniczym mostkiem i obdrapanych kamienicach, był taki sam.

O poranku wypijałam z rodziną herbatę.

Domownicy rozchodzili się do szkół, biur i sądów, zaś ja zaś ja zasiadałam przy biurku i przez kilka godzin starałam się wtłoczyć w głowę prawne zawiłości.

Z nadejściem południa moje moce przerobowe spadały, więc w zielonych kaloszach, w towarzystwie dwóch białych psów i jednego szarego kota spacerowałam po wilgotnym ogrodzie. Bywało, że zamiast kaloszy ubierałam adidasy i przemierzałam z mamą leśne ścieżki. Potem był obiad w gronie najbliższych, jak za starych dobrych czasów: zupa i drugie danie – kotlet, rybka, naleśnik, ryż z jabłkami, surówka z kapusty, tarta marchewka, kurczak, krupnik i kapuśniak.

Popołudniu wracałam do biurka. Czasem zajrzała do mnie siostra z garścią gimnazjalnych opowieści (o tempora, o mores!), czasem zaszczekał pies, a mamcia przyniosła miseczkę orzechów włoskich albo listek tabletek na myślenie.

Ale gdy docierał do mnie cynamonowy zapach szarlotki albo śliwkowego crumble z płatkami owsianymi, opuszczałam moją świątynię dumania i zasiadałam przy najbrzydszym z możliwych stole kuchennym o lśniących nogach. Wypijałam kolejną herbatę, pochylając się nad ciepłym ciastem, talerzem kanapek z łososiem i jajkiem na twardo albo miseczką surówki z kalafiora i suszonych moreli.

A potem niebo gwałtownie czerniało od setek wron zmierzających w stronę miejskiego parku i przez chwilę czułam się jak bohaterka filmu Hitchcocka, spoglądając z przerażeniem na tę pulsującą chmurę.

Nadchodził kolejny posępny wieczór, z salonu sączył się dźwięk telewizora, a ja, pochylona nad kodeksem, szczerze ubolewałam nad tym, że nie mogę obejrzeć programu motoryzacyjnego, kolejnego odcinka serialu o nic nie mówiącej mi nazwie czy tłustej twarzy polityka bez poglądów. Wtedy wszystko było w stanie mnie zaciekawić, nawet rozmowy rolnicze i kolejny odcinek „Ziarna” (W świecie kłamstwa i lęku, krąży prawdy ziarenko, kto je w sobie posieje, temu serce ogrzeje, kto pokocha je mocno, będzie wielkie w nim rosło…).

Potem dom na krótko rozbrzmiewał bzyczeniem elektrycznych szczoteczek do zębów, szumem prysznica i mruczeniem kota układającego się do snu.

Nadchodziła cicha noc, zanurzałam się w nią jak w wykrochmaloną pościel, by obudzić się następnego dnia i wypić herbatę w towarzystwie domowników.

SURÓWKA Z KALAFIORA, SUSZONYCH ŚLIWEK, MORELI I KOPERKU

(surówkę pokazywałam już tu, ale jest tak dobra, że chcę ją przypomnieć, poza tym ta wzbogacona jest o suszone śliwki)

1 mała główka surowego kalafiora
1 opakowanie suszonych moreli

1 opakowanie suszonych śliwek
duży pęczek koperku
ząbek czosnku
1 mały jogurt naturalny
2 łyżki majonezu
sól i pieprz

Kalafiora myję, dzielę ma malutkie cząsteczki (odcinając twarde części). Wrzucam do zimnej wody, osolonej łyżką soli. Pozostawiam na pół godziny.

W tym czasie kroję morele i śliwki na cienkie paseczki, siekam koperek. Mieszam jogurt z majonezem, dodaję koperek. Dodaję ząbek czosnku, utarty z dużą szczyptą soli. Doprawiam pieprzem, ewent. dosalam całość.

Odsączam kalafiora, mieszam z morelami i śliwkami, dodaję sos.

Uwagi:

1. Surówka z surowego kalafiora podpatrzona została w pewnym barze sałatkowym. Słodycz suszonych owoców pięknie komponuje się z ostrą, czosnkową nutą, wyrazistym aromatem koperku i chrupiącym, orzeźwiającym w smaku kalafiorem.

2. Z podanych składników wychodzi wielka miska surówki. Świetnie smakuje jako samodzielny posiłek oraz jako dodatek do grillowanych mięs.

W listopadzie lubię...

2011-11-09T22:18:00.002+01:00

1. Wilgotne mgły, oblepiające miasto o poranku.

2. Międzynarodowy Festiwal Fotografii – Transfotografia, na który składa się kilka odrębnych wystaw rozsianych po Trójmieście (najbardziej kuszą mnie: Fotografa romans ze Stocznią Michała Szlagi i Nadzwyczajna niezwyczajność Julien Legrand).

3. … a w zasadzie uwielbiam: wiadomość zasłyszaną dziś w Trójce – Bjork zaśpiewa na Openerze 2012! Uczcijmy to słuchając Violently happy :)

4. Oglądać prace uczestników Międzynarodowego Konkursu Fotografii Kulinarnej, to niesamowita porcja inspiracji.

5. Owoce dzikiej róży – Basia przypomniała, że to już, to teraz możemy je zbierać. A potem zabrać się robienie za marmolady albo nalewki różanej.

6. Kolor pomarańczowy, zwłaszcza na talerzu. A zatem: zupę dyniową numer jeden, dwa i trzy, ciasto numer jeden – z polewą z białej czekolady i ciasto numer dwa, z żurawiną i mocno korzenną nutą.

Dynia, my love.

KORZENNE CIASTO DYNIOWE Z ŻURAWINĄ

200 g mąki

1/3 łyżeczki soli

1 łyżeczka proszku do pieczenia

2 łyżeczki imbiru w proszku

2 łyżeczki cynamonu

1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej

240 ml puree dyniowego

112 stopionego, przestudzonego masła

od 3/4 do 1 szklanki cukru (białego bądź brązowego), w zależności od gustu

2 jajka

1/2 szklanki suszonej żurawiny (można zastąpić ją rodzynkami)

Puree dyniowe przyrządzam gotując do miękkości pokrojoną w kostkę dynię w niewielkiej ilości wody. Po ugotowaniu odsączam dynię z wody i miksuję ją na papkę – puree gotowe (dynię na puree można również upiec).

W misce mieszam mąkę, sól, proszek do pieczenia, przyprawy korzenne i żurawinę. Do drugiej miski wbijam jajka, ubijając na lekką pianę. Dodaję puree dyniowe, lekko schłodzone stopione masło i cukier, po czym delikatnie mieszam całość drewnianą łyżką. Suche składniki mieszam z mokrymi, delikatnie (nie używam miksera!), tylko do połączenia składników.

Ciasto wlewam do wyłożonej papierem do pieczenia keksówki. Piekę je w temp. 180 st. C. przez 50-60 minut (patyczek włożony do środka powinien wyjść suchy).

Uwagi:

1. Przepis pochodzi ze strony Simply Recipes, jednak tam widnieje jako dyniowy piernik. Ja uznałam, że po dokonanych przeze mnie zmianach właściwsze będzie określenie go mianem dyniowego ciasta korzennego.

2. Dynia (podobnie jak cukinia czy marchewka w innych ciastach z dodatkiem warzyw) nadaje ciastu wilgotności i koloru. Piękny, pomarańczowy plaster ciasta potrafi rozjaśnić listopadowy poranek, a korzenny aromat ciasta w połączeniu z zapachem palonych liści, unoszącym się z ogródków działkowych to chyba kwintesencja jesieni.

Proste, dobre, aromatyczne ciasto – polecam je Wam w towarzystwie czarnej herbaty i dobrej książki. Świetnie smakuje też po opieczeniu w tosterze, z kawałkiem świeżego masła albo i kapką miodu.

Dzień jak landrynka...

2011-11-05T18:59:00.001+01:00

... słodki, lśniący i pachnący.

Na plaży łapczywe tłumy spacerowiczów wysysały ze słońca każdy promień. Pomarszczony emeryt rozebrał się do kąpielówek i żwawo wskoczył do wody, parskając przy tym jak labrador zażywający kąpieli kilkanaście metrów dalej. Gdzieś na wysokości Jelitkowa para nowożeńców uśmiechała się do obiektywu, marząc o wiecznej szczęśliwości, błękitnookich dzieciach i domu z czerwoną dachówką. Wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia,sej cziiiiz i pocałuj pannę młodą!

Niebo dziś było nieprzyzwoicie błękitne, morze czyste jak Nałęczowianka, a herbata wypita na tarasie nadmorskiej knajpy wyjątkowo dobra. Tak, to jeden z tych dni, w których każda minuta jest miękka i ciepła, jakby stworzona po to, by dawać przyjemność.

W domu czeka na mnie jeszcze jedna rzecz stworzona po to, by dawać przyjemność: rondelek ostrej, aromatycznej zupy z pieczonej papryki, z chlustem oliwy i garstką pietruszki.

ZUPA CZOSNKOWO-PAPRYKOWA

(porcja dla 2 osób)

3 duże czerwone papryki

1 główka czosnku

3 łyżki oliwy

2 szklanki bulionu (lub więcej, jeżeli ktoś woli rzadszą zupę)

1/2 cebuli

2 średnie ziemniaki, pokrojone w kostkę

1/2 papryczki chili

oliwa do polania

garść świeżej pietruszki

Paprykę nakłuwam widelcem w kilku miejscach, układam na blasze i piekę w 200 st. C. aż sczernieje (ok. 15 minut). Gdy lekko ostygnie, ściągam z niej skórkę i pozbawiam nasion (najłatwiej ściąga się skórkę trzymając paprykę pod bieżącą wodą).

W garnku rozgrzewam oliwę, wrzucam nań wyciśnięty przez praskę czosnek i cebulę, smażę chwilę (czosnek nie może zbrązowieć!). Wlewam bulion, pokrojoną paprykę i ziemniaki. Gotuję zupę aż warzywa zmiękną, jakieś 15-20 minut. Zdejmuję zupę z gazu, wrzucam chili i miksuję zupę na krem. Doprawiam zupę w miarę potrzeby. Podaję z kapką oliwy na wierzchu, posypaną świeżą pietruszką.

Uwagi:

1. Przepis pochodzi ze starego numeru Shape, trochę go jednak zmieniłam (zwiększając ilość papryki, zmniejszając ilość ziemniaków) W magazynie polecają jeszcze wrzucić do zupy świeże pomidorki koktajlowe, co jest fajnym pomysłem, bo soczysty, słodki pomidor ładnie kontrastuje z ostrą zupą.

2. Zupa bardzo przypomina w smaku moją rodową czosnkową, która jednak zawiera jeszcze więcej czosnku. Właśnie: nie bójcie się czosnku! Po ugotowaniu nie jest już tak intensywny (nad czym niektórzy ubolewają), co surowy, nabiera słodyczy i delikatności. Z pieczoną papryką smakuje naprawdę świetnie.

3. Zupę możecie podać z drobnymi grzankami z bułki, z kawałkiem czerstwego chleba przypieczonym na patelni i natartym czosnkiem (o tak, to istna czosnkowa rozpusta!) albo z drobno pokrojoną szynką parmeńską/szwarcwaldzką. Pietruszka to też istotny element zupy - odświeża kubki smakowe i pozwala odczuwać każdy łyk zupy z taką samą intensywnością. Pyszna sprawa, wierzcie mi.

PS A tu podsyłam Wam link do miniwywiadu z autorką Blog of Gdańsk Internautów, Anną Włodarczyk ;)

http://www.mmtrojmiasto.pl/391336/2011/10/29/strawberries-from-poland-o-kuchni-i-nie-tylko?category=news

Ortografia, interpunkcja i składnia nie są moje :)

Lubię zbierać liście

2011-11-01T10:22:00.004+01:00

Lubię znajdować w książkach zasuszone kwiaty i liście. Płatki róż znalezione między kartkami książki, do której dawno nie zaglądałam bywają równie nieaktualne co pełna uczuć dedykacja na pierwszej stronie. Kruche liście, które nagle wypadają z kodeksu przypominają o ważnym spacerze…

Czasem z książki wypadnie sto złotych, które kiedyś z jakiegoś powodu wetknęłam między strony i zupełnie o nich zapomniałam – czuję się wtedy jakby był dzień dziecka albo jak podczas wizyty hojnego wujka, który wręczył mi wielką czekoladę z orzechami laskowymi wielkości pięćdziesięciogroszówek. Słodkie chwile głupiej radości!

W tym roku też zrywam liście, ale ich nie suszę. Mam liście mięty, bazylii, pietruszki i robię z nich sos. Zielony sos.

SALSA VERDE

1 i 1/2 szklanki posiekanej natki pietruszki

1 szklanka mieszanych liści bazylii, mięty i szczypiorku

2 łyżki kaparów

2 fileciki anchovies

4 posiekane ząbki czosnku

3 kromki białego chleba bez skórki

2-3 łyżki octu winnego

1 szklanka oliwy

Chleb skrapiam octem i kruszę w malakserze. Dodaję resztę składników - bez oliwy - i miksuję pulsacyjnie. Stopniowo dodaję oliwę - sos nie ma być idealnie gładki, powinien mieć grudkowatą strukturę.

Gotowe!

Uwagi:

1. Przepis na salsa verde znalazłam u Agnieszki Kręglickiej w książce "Kuchnia świata" (którą bardzo lubię).

2. Sos jest świetny do pieczonych warzyw (na jednej blasze umieszczasz pokrojone ziemniaki, marchewkę, buraczki, kalarepkę, ząbki czosnku w łupinkach i połówki cebuli, lekko je solisz i skrapiasz oliwą, po czym pieczesz przez ok. 30-50 minut, w zależności od wielkości kawałków), czosnkowych grzanek z kremowym serkiem, do białych mięs (ryby, drób) i do wyjadania łyżką prosto ze słoiczka.

Salsa verde wciąga jak pesto genovese – zanim się obejrzysz, połowa porcji, którą przeznaczyłeś do obiadu, zniknie niepostrzeżenie.

PS /Uwaga, będzie wazelina/ Powoli wracam do blogowego życia – dziękuję Wam za miłe słowa, smsy, możliwość osobistego kontaktu… Bardzo się cieszę, że mogę znów pisać i zaglądać na Wasze strony!

A w moim pokoju stoi już...

2011-10-17T07:24:00.004+02:00

... statuetka "Blog of Gdańsk Internautów" (jakkolwiek dziwnie nie brzmi ta nazwa :).

Tu krótka relacja z rozstrzygnięcia konkursu:

http://www.trojmiasto.pl/wiadomosci/Znamy-najlepszy-blog-z-Gdanska-n52266.html

(fot. Monika Goldszmidt; zdjęcie pochodzi ze strony http://galeria.trojmiasto.pl/Blog-Forum-Gdansk-2011-i229032.html;)

Dziękuję Wam za głosy!

Stanisława Wiktorowa Krzywa czyta tylko "Kucharkę..." (vintage cooking)

2011-10-04T22:35:00.002+02:00

A dziś coś z mego cyklu Vintage cooking, którego dawno tu nie prezentowałam:

Czytam w sobotniej Gazecie Wyborczej „Dziennik kołymski” Jacka Hugo-Badera – rewelacyjny reportaż o Kołymie i jej mieszkańcach, napisany surowym, szorstkim językiem, który znakomicie oddaje klimat tego miejsca. Od samego czytania pierzchną usta i lodowacieją dłonie. Są tu i wątki kulinarne – np. opis końca sezonu połowu łososi:

Pijemy wódkę, pożeramy góry czerwonego kawioru, który jeszcze przed godziną pływał, i uchę, zupę rybną na zimno. Gotują ją w wiadrach. Najlepsza jest wczorajsza, a z wkładki najwyżej cenione są łby. Co godziną, półtorej wychodzimy na plażę i wyciągamy sieć, w której zawsze jest od czterech do sześciu potężnych, ponadpółmetrowych ryb.

(Jacek Hugo-Bader, "Dziennik kołymski", reportaż z GW)

Po lekturze idę na zakupy, bo skończyły się pomidory. W sąsiedztwie warzywniaka stoi brudnobłękitna budka rybna, mijam ją często, ale z reguły jest zamknięta. Dzisiaj mam szczęście – jest otwarta. Za szybą prężą się bladoróżowe mięsiste płaty łososia (43 zł/kg) i wielkie filety z dorsza (26 zł/kg), obok leżą wędzone makrele i halibuty. Wracam z dorszem, makrelą i pomysłem na obiad.

Po powrocie zaparzam herbatę i postanawiam jednak sprawdzić, jakie pomysły na przyrządzenie ryby miała autorka „Kucharki Litewskiej”. „Kucharka…” to biały kruk mojej kolekcji – podarowała mi ją niedawno Przyjaciółka (przez wielkie pe). Książka jest pożółkła, ma lekko pokruszone brzegi, plamy atramentu i niezgrabne malunki na pierwszych stronach, wilgotną woń pleśni i jest najcenniejszą książką, jaką posiadam. Jak informuje podpis na pierwszej stronie, w 1910 r. należała do Stanisławy Wiktorowej Krzywa, a w 1930 r. do Genowefy Jankowskiej. Jest i pieczątka: Adolf Wiktor Krzywa. I nabazgrane ołówkiem grabie. I kilka przepisów wyciętych ze starych gazet, wetkniętych między skruszałe strony.

Książkę napisała Wincenta Zawadzka, publikując ją pod pseudonimem W.A.L.Z. Mój egzemplarz wydany został w 1870 r. w Wilnie. 1870, to brzmi poważnie! Nie wchodząc w szczegóły dotyczące książki, przejdę do krótkiego opisu rozdziału siódmego, poświęconego rybom. Na wstępie autorka dzieli się kilkoma uwagami na temat świeżości ryb:

(..)Poznaje się świeżość ryb po podjęciu szczęk, jeżeli mięso jest pod niemi czerwone, ryby są świeże, jeżeli ciemne lub bladawe, nie są dobre.

Solić wszystkie ryby należy prażoną solą, wtenczas będą łupkie i twarde.

Gotować na wielkim ogniu, lepiej na obłożynach niż na angielskiej kuchni. Ogień podkładać naokoło, nie zaś u spodu, aby nie przypadła do rądla, a prędkim ogniem zagotowana będzie jędrna i smaczna.

A potem zanurzamy się w oceanie pieczonych, smażonych i gotowanych ryb maści wszelakiej. Jest file (sic!) ze szczupaka lub sądaka, są i okunie osypane jajami, łosoś, śledź, węgorz, jesiotr, karp, ale mnie najbardziej interesuje dzisiaj szczupak smażony, bowiem autorka zapewnia, że tym sposobem smażyć można każdą rybę.

A więc smażymy. Przepis potraktować można jako ciekawostkę historyczną albo wersję basic dla początkujących gospodyń, niekoniecznie litewskich. Od siebie dodałam aromat i chrupkość podsmażonego rozmarynu oraz porcję puree kalafiorowego (również z rozmarynem).

SZCZUPAK SMAŻONY (cytuję za „Kucharką litewską” Wincenty Zawadzkiej z 1870 r.)

Oprawić, pokroić na kawałki i osolić szczupaka. Rozpuścić suto masła na patelni, tarzać otarte serwetką z wilgoci kawałki ryby w utłuczonym sucharku lub mące, i spuszczać na wrzące masło obracając na obie strony i probując widelcem czy gotowa. Tym sposobem smaży się każda ryba; większa nacina się na grzbiecie, aby łatwiej ją dosmażyć i kraje w kawałki, mniejsza smaży się w całości. Trzeba od razu kłaść na patelni dostateczną ilość masła, aby się ryba zarumieniła, dokładając bowiem, będzie blada, a często i podpalona.

Przekładając powyższe na dzisiejszy język, wzbogacając o rozmaryn, na porcję obiadową SMAŻONEGO ROZMARYNOWEGO DORSZA dla dwóch- trzech osób potrzebne są:

2 małe, świeże filety z dorsza

masło klarowane do smażenia

mąka do obtoczenia

sól i pieprz

1 gałązka rozmarynu

Filety kroję na pół (albo pozostawiam w całości). Solę je, pieprzę i obtaczam w mące. Na patelni rozgrzewam ok. 3 łyżki masła klarowanego, wrzucam nań igiełki zdarte z gałązki rozmarynu. Gdy stracą intensywnie zielony kolor i zaczną pachnieć, wrzucam na patelnię rybę i smażę z każdej strony do zrumienienia.

Podaję gorącą, najlepiej skropioną sokiem z cytryny.

PUREE KALAFIOROWE Z ROZMARYNEM

1 malutka główka kalafiora (lub 1/2 dużej)

1 gałązka rozmarynu

3-4 łyżki oliwy

Sól i pieprz

Kalafiora dzielę na różyczki i gotuję na parze (albo klasycznie, we wrzątku). Nie solę go.

Na 1 łyżce oliwy podsmażam igiełki rozmarynu, aż staną się chrupkie. Gdy kalafior będzie miękki (po odcedzeniu wody), wlewam doń zawartość patelni (rozmaryn z oliwą), pozostałą oliwę, solę i pieprzę. Miksuję całość na papkę (pozostawiając gdzieniegdzie grudki). Próbuję, czy nie za mało słone, ewentualnie dosalam. Podaję z kapką oliwy i ozdobiony pozostałymi igiełkami rozmarynu.

PS Dziękuję Wam za głosy i wielki odzew, jak miło!

Prośba mała

2011-10-02T19:26:00.001+02:00

Jak w tytule, będzie po prośbie. Wczoraj Tomasz zobaczył, że mój blog wybrany został do dziesiątki finalistów w konkursie na blog Gdańska 2011, w którym postanowiłam wziąć udział kilkanaście dni temu. Konkurs związany jest z imprezą Blog Forum Gdańsk 2011, na którą pewnie część z Was się wybiera.

Chciałam więc Was prosić o zagłosowanie na mój blog - wszystko trwa chwilę, bo wystarczy wejść tylko tutaj:

http://www.trojmiasto.pl/blogforumgdansk/?id_blog=60

i kliknąć głosuj, po prawej stronie, na dole.

Głosy można oddawać tylko do piątku (07.10.11), do północy.

Z góry Wam dziękuję :)

Barwy dworca

2011-09-30T09:43:00.003+02:00

Niejednokrotnie pisałam o Wrzeszczu, jednej z moich ulubionych dzielnic Gdańska. Jego stara część pełna krętych uliczek z nadgryzionymi zębem czasu kamienicami, z lasem wślizgującym się w krajobraz miejski, z opuszczoną kamienicą, dworkiem Święty Zdrój czy ażurowym Forsthausem, kryje w sobie oczywiste, niepodważalne piękno. Tajemniczy mur z czerwonej cegły, kamienica z finezyjną werandą czy ozdobne gzymsy są po prostu ładne. Inaczej jest z „nowoczesną” częścią dzielnicy, straszącą prl-owskimi molochami, brudnym dworcem z zegarem, który nie działa już chyba dekadę i barami bujającymi wonią przypalonego oleju. Brzydkie, brzydkie, brzyyyyyyydkieeee!

Ale granica między pięknem a brzydotą nie zawsze jest tak oczywista. Myślę, że z nagromadzenia brzydoty może powstać skrawek piękna, trzeba je tylko odgrzebać. Bywa, że coś jest tak brzydkie, że aż staje się piękne - czy nie widzieliście nigdy pięknej brzydoty? Ja widziałam.

Przejdźmy do konkretów: będzie o pięknej brzydocie. Ukrytej pod warstwami brudu bomby kolorów i faktur, ciepłych snopów światła rozświetlających mroczne zakamarki. Znalazłam to wszystko w wilgotnym dworcowym przejściu podziemnym we Wrzeszczu.

Dworzec SKM-Wrzeszcz zaprasza!

A więc dzisiaj chcę Wam pokazać mniej oczywiste skrawki Wrzeszcza, ale podobnie jak podczas ostatniej wędrówki, z ciastkiem w dłoni. Ciastko jest mocno maślane, bardzo delikatne, rozpływające się w ustach i zarówno jego uroda, jak i smak są niepodważalne.

BRETOŃSKIE CIASTECZKA MAŚLANE

" 5 żółtek
250 g mąki
175 g cukru pudru
200 g solonego masła (można dać zwykłe masło i posolić dużą szczyptą soli
żółtka)
żółtko + 1 łyżka mleka do posmarowania ciastek
cukier drobny kryształ do posypania ciastek

Rozgrzać piekranik do 180C.
Wyłożyć blachę papierem do pieczenia.
Mąkę przesiać do miski,wlać żółtka, dodać cukier i masło i wyrobic palcami na
gładka masę.
Z ciasta uformować niezbyt gruby wałek, owinąć go folią alu.
Schłodzić.
Schłodzone ciasto kroić w plastry, smarować żółtkiem wymieszanym z mlekiem,
posypać cukrem kryształem.
Piec tak długo, aż każde ciastko przyrumieni się na złoto. Najlepszym
rozwiązaniem jest wyjmowanie ciastek stopniowo, w miarę przyrumieniania" (trwa to ok. 15 minut)".

Uwagi:

1. Przepis pochodzi z Galerii Potraw, spisałam go dawno temu od Miszam, której cudne zdjęcie na długo pozostało mi w pamięci. Ciasteczka stanowią udaną parę z pavlovą, bo pozwalają na zutylizowanie dużej ilości żółtek pozostałych po pieczeniu bezy.

2. Ciastka są MOCNO maślane. Delikatne, kruche i rozpływające się w ustach. Pamiętajcie, że podczas pieczenia dosyć się rozlewają, należy więc pokroić je na con. 2 cm kawałki i ułożyć w sporych odstępach - tylko to gwarantuje otrzymanie ładnego kształtu.

3. Z podanej porcji wychodzą 2 blachy ciastek. Ja robię ciasto z całej porcji, a potem mrożę 1/2 surowego wałeczka. W związku z tym, kiedy tylko najdzie mnie ochota na maślany kąsek bez brudzenia kuchni, rozmrażam wałek, kroję go w plastry i piekę. Czasem – zgodnie z zaleceniami – smaruję go żółtkiem, bo wtedy ładniej wygląda.

Green peace

2011-09-24T13:43:00.001+02:00

Trochę chmur na północy – powiedziała prezenterka radiowa, tymczasem nad naszym tarasem zawisły ciężkie chmurzyska, które z pewnością nie zwiastują nic dobrego. Wiatr nie przestaje maltretować krzaczka rozmarynu, przerzedzonych aksamitek i ich balkonowych kompanów, a ja nie mogę wyjść z podziwu nad niezłomnością słoneczników, które na przekór wszystkiemu trwają, uśmiechając się na żółto.

W kuchni uśmiecha się na zielono wielki pęczek pietruszki. Jest i fasolka (zielona, bo chwytam ostatnie kolory kojarzące się z latem), pachną sobie pomidory i lśnią papryki. Staram się nacieszyć tymi smakami, bo wiem, że już niebawem pomidor będzie smakował jak ziemniak, papryka kosztować będzie krocie, a fasolka zniknie z półek.

Zajadamy się więc sałatką z pieczonej papryki, fety i migdałów, aromatyczną caprese w wersji classic i mini, z małymi kulkami mozarelli i pomidorkami koktajlowymi oraz makaronem o smaku pomidorówki mojej babci, słodkim i delikatnym, zrobionym na bazie miękkich malinówek.

A z fasolki (pomidorów, pietruszki i szczypiorku) robię sałatkę, która z grillowanymi polędwiczkami z rozmarynem tworzy fantastyczny obiad.

ZIELONA SAŁATKA Z FASOLKI SZPARAGOWEJ

dowolna ilość zielonej fasolki szparagowej (dobrze będzie dać ok. 300 g)
2 duże pomidory, najlepiej malinowe
1/2 pęczku szczypiorku
1 mały pęczek natki pietruszki
sól i pieprz
4 łyżki oliwy
1,5 łyżki octu winnego

Fasolkę gotuję uważając, by zachowała jędrność i była lekko twarda (zaraz po ugotowaniu płuczę zimną wodą). Po ugotowaniu kroję ją na mniejsze kawałki. Kroję szczypiorek, rwę pietruszkę (jej kawałki powinny być dosyć duże), a pomidory kroję w grubą kostkę.

Na dnie dużej miski mieszam oliwę z octem, solą i pieprzem. Wrzucam wszystkie warzywa i delikatnie mieszam. Jeśli sałatka jest zbyt sucha, dodaję jeszcze oliwy i octu.

Podaję od razu albo nawet po kilku godzinach (sałatka może być przyrządzona wcześniej).

CZOSNKOWO-ROZMARYNOWE POLĘDWICZKI

1 polędwiczka cielęca
2 gałązki rozmarynu
3 łyżki oliwy
sól
1/2 płatków chilli
2 ząbki czosnku
2 łyżki soku z cytryny (lub białego octu)

Polędwiczkę kroję w plastry grubości ok. 2 cm. W misce mieszam oliwę, sok z cytryny, zmiażdżone ząbki czosnku i pokrojone igiełki rozmarynu (można je też zmiażdżyć w moździerzu - to ważne, bo musi "wyjsć" z nich aromat). Do miski wkładam polędwiczki i dokładnie mieszam w marynacie. Przykrywam miskę talerzem i chowam do lodówki na kilka godzin (a minimum na pół godziny, bo muszą się przegryźć).

Polędwiczki solę tuż przed smażeniem. Rozgrzewam patelnię grillową i smażę do uzyskania apetycznych prążków. Nie dodaję już tłuszczu, bo nie ma takiej potrzeby. Podaję od razu.

Uwagi:

1. Przepis na fasolkę pochodzi z jednego z mych przepastnych segregatorów, jego autorem jest Bill Granger. Moja zmiana polega na zastąpieniu czerwonej cebuli szczypiorkiem. Podane proporcje starczają na obiad dla ok. 4 osób (jako dodatek).

Sałatka jest prze-pysz-na. Miękkie, aromatyczne pomidory świetnie smakują z jędrną fasolką. Całość zaostrza szczypiorek i wyrazisty smak pietruszki. Dla mnie to jeden z hitów tego lata.

2. Polędwiczki z rozmarynem i czosnkiem to proste, ale i ładne danie. Przyrządzam je na patelni grillowej, bo o wiele fajniej wyglądają z prążkami, ale oczywiście na zwykłej patelni też da się je zrobić. Rozmaryn po usmażeniu staje się chrupiący i łagodnieje w smaku, więc nie odrzucajcie go.

Razem z sałatką z fasolki to danie idealne, skończone. Dopychanie obok ziemniaków jest wg mnie zbędne, ale rozumiem, że tradycjonaliści zawsze potrzebują trochę węglowodanów na talerzu :)

Aha, ilość porcji zależy od wielkości polędwiczki, wg mnie z jednej wyjdą 2-4 porcje obiadowe, wszystko zależy od wielkości oraz apetytu jedzących.

I wtedy stwierdzasz, że to, cholera, już

2011-09-18T19:06:00.001+02:00

Jesień zaczyna się od zapachu.

Najpierw w słodkie i ciepłe letnie powietrze wkrada się jakaś organiczna nuta. Powietrze zaczyna pachnieć wilgotną ziemią, potem pojawia się wstęga dymu, która powoli zaczyna dominować nad letnią słodyczą. I wtedy, gdy siedząc na tarasie pewnego wrześniowego poranka wciągasz głęboko powietrze, stwierdzasz, że to, cholera, już.

Że nadeszła jesień i że nie ma odwrotu. Że to ten zapach, tak dobrze ci znany, a jednak zawsze jakby trochę inny. Że - jak co roku - przyniesie ze sobą potężną dawkę nostalgii, bo kryje w sobie wiele wspomnień , bo jest albumem, w którym poutykałaś stare fotografie - przejażdżki rowerowe z mamą pośród dymu palonych ognisk, spacery brzegiem morza aż do zaróżowienia policzków i wszystkie te drgnienia serca, które - bardziej lub mniej bolesny - zostawiły w tobie ślad.

Jest więc ten zapach, podobnie jak pierwsze tchnienie wiosny i lata, a także zmrożone chuchnięcie zimy, zwiastunem zmiany, sygnałem, że świat po raz kolejny zatacza krąg, a ty - czy tego chcesz, czy nie - jesteś pyłkiem na tej wiecznie rozhuśtanej karuzeli.

Dobrze.
A więc niech będzie jesiennie. Do kwadratu: grzyby i śliwki.

CYNAMONOWA ŚLIWKOWA CROSTATA Z PŁATKAMI MIGDAŁOWYMI

podwójna porcja kruchego ciasta z tego przepisu
1 łyżeczka cynamonu
3 szklanki wypestkowanych śliwek (mniej-więcej)
2 łyżki brązowego cukru
3 łyżki płatków migdałowych
skórka starta z 1 cytryny
3 łyżki soku z cytryny

Przygotowuję kruche ciasto wg tego przepisu (robię ciasto z 300 g mąki, 200 g masła i 100 g cukru + 1 żółtka), dorzucając doń 1/2 łyżeczki cynamonu. Chłodzę ciasto w lodówce.

Śliwki pozbawiam pestek, mieszam z cukrem, skórką i sokiem cytrynowym. Dodaję pozostały cynamon.

Ciasto rozwałkowuję na grubość ok. 0,5 cm (wałkuję od razu na blasze, bo potem nie da się go przełożyć). Na środku ciasta układam śliwki, zostawiając miejsce na zagięcie boków ciasta (ok. 4 cm od brzegu). Zaginam brzegi ciasta. Piekę je przez 10 minut w 200 st. C., a następnie zmniejszam temp. do 180 st. C. i piekę jeszcze 20-30 minut do zezłocenia brzegów. Po wyciągnięciu z piekarnika posypuję uprażonymi uprzednio (na suchej patelni) płatkami migdałowymi).

ZUPA KURKOWO-POROWA Z RZEŻUCHĄ

(przepis na 2-3 pełne porcje obiadowe)

po 3 łyżki masła i oliwy
3 zmiażdżone ząbki czosnku
500 g oczyszczonych kurek
1 posiekana cebula
1 por pokrojony w paseczki
1 l bulionu
1/2 łyżeczki chilli w płatkach
sól
pieprz
1/2 albo 2/3 szklanki śmietanki 36%
garść rzeżuchy

W garnku rozgrzewam masło i oliwę, wrzucam czosnek, kurki, por, cebulę, lekko solę całość i smażę 4 minuty. Zalewam grzyby bulionem, dodaję chilli i gotuję 15-20 minut. Ściągam zupę z ognia. Odkładam 1/3 kurek, resztę zupy miksuję. Dodaję śmietankę, dosalam, pieprzę zupę i mieszam z pozostałymi grzybami.

Zupę podaję posypaną rzeżuchą, z grzankami czosnkowymi lub świeżą bagietką. Mlask.

Uwagi:

1. Tarta to mój pomysł, powstała z okazji odwiedzin ważnej osoby. Cynamonowa nuta podkreśla słodycz śliwek, do tego cytrusowy powiew świeżości, jaki przynosi skórka cytrynowa i chrupiący migdał na zakończenie. Do tej tarty koniecznie użyjcie naszych pysznych, polskich śliwek węgierek, bo mają skondensowaną słodycz, mało soku i są i wiele ładniejsze niż te kalifornijskie przybłędy ;)

2. Zupa kurkowa to jedno z dań, na które "poszła" torba kurek - prezentu z kaszubskiego lasu. Obok fantastycznej polenty z kurkami i pomidorkami koktajlowymi (może zdążę o niej napisać) i makaronu z sosem kurkowym, pojawiła się u nas ta zupa. Przepis wzięłam z tego numeru "Kuchni", modyfikując go trochę. Na wierzch dorzuciłam garstkę rzeżuchy, której lekko orzechowy posmak pięknie podkreślił wszechobecny, superkurkowy aromat. Uprościłam też nieco jej wykonanie. Doooobra!

3. A kto jeszcze ma ochotę na coś śliwkowego, słodkiego i oryginalnego, tego zapraszam do upieczenia gryczanego chlebka śliwkowego. Nazwa może być myląca, bo chlebek to taki, jak chlebki bananowe, a element gryczany daje jedynie chrupiącą strukturę - gryki w cieście nie poczujesz. Pyszna, ciekawa rzecz.

Post scriptum

2011-09-04T20:05:00.007+02:00

PS W kwestii jeżyn: dzisiaj upiekłam tartę z jeżynami i mascarpone.

Kwaskowata, kremowa i delikatna. Pyszna!

Przepis wzięłam z Galerii Potraw, o tu. Jak w przypadku babeczek z postu poniżej, i tu zamiast jeżyn dobrze się sprawdzą również maliny.

TARTA Z JEŻYNAMI I MASCARPONE

(Przepis cytuję za Dziuunią. Kruche zrobiłam z mojego przepisu.)

porcja kruchego ciasta z tego przepisu

"Nadzienie:
-250 g mascarpone
-3 jajka
-2 płaskie łyżeczki cukru

Dodatkowo jeżyny ok.30 dkg.

Spód podpiec na ślepo ok.15 minut w 200 stopniach.Na podpieczony spód wyłożyć jeżyny i zalać zmiksowanym z jajkami i cukrem mascarpone.Piec w 180 stopniach ok.20-30 minut aż masa się zetnie i zarumieni,a nóż włożony w środek masy będzie po wyjęciu czysty."

We wrześniu lubię...

2011-09-03T21:12:00.003+02:00

1. "O Północy w Paryżu" W. Allena.

Film jest zabawny, lekko melancholijny i oh so french ;) Owen Wilson bardzo dobrze sprawdził się w roli neurotycznego następcy Allena. Jego sylwetka, sposób mówienia, fobie i lęki są bardzo allenowskie, co dla niektórych oczywiście może stanowić ułomność filmu, ale dla mnie jest jego zaletą. Na film warto pójść choćby ze względu na lekko przerysowane, zabawnie przedstawione postaci Ernesta Hemigway’a, Zeldy Fitzgerald czy Salvadora Daliego. Smakowity kąsek!

2. Niejako w związku z filmem Allena, we wrześniu lubię też książkę kucharską autorstwa postaci pojawiającej się przelotnie w scenie, w której główny bohater, Gil, po raz pierwszy odwiedza dom Gertrudy Stein. Autorka książki, o której tu piszę, otwiera bohaterowi drzwi. Alicja Toklas, bo o niej mowa (w filmie pada tylko jej imię) napisała jedną z bardziej smakowitych książek kucharskich, jakie czytałam- „Książka kucharska Alicji B. Toklas”. Urok książki wynika z faktu, iż nie jest ona zbiorem suchych przepisów, a opowieścią, w którą wpleciono przepisy. A opowieść to barwna, bo musicie pamiętać, że na obiadach wydawanych przez G. Stein i Alicję Toklas pojawiała się śmietanka artystyczna początku XX wieku – Picasso, Hemigway czy Thorton Wilder.

Książka kojarzy mi się trochę z naszą rodzimą "Kuchnią Neli", bo jest gawędą o gotowaniu i jego miejscu w życiu człowieka, stanowi kopalnię inspiracji kulinarnych i widać w niej poczucie humoru i zadziorność autorki. Spójrzcie np. na taki fragmencik o pewnym kucharzu: Fryderyk opowiedział, że urodził się w samej wsi co Hitler, a tam wszyscy są tacy sami, to znaczy trochę dziwni. Był rok 1936 i my tez nie miałyśmy wątpliwości, że Hitler jest naprawdę dziwny.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Książkowego Twój Styl w 2007 r.

3. Przejście do kolejnego punktu również będzie płynne: we wrześniu lubię też bibliotekę miejską.

Zapisaliśmy się do niej tydzień temu – pięć minut na wypełnianie formularza, złotówka za kartę biblioteczną, a w zamian pokaźny księgozbiór do naszej dyspozycji i dużo zniżek w instytucjach kulturalnych miasta. To się opłaca! Nie mogę się doczekać, kiedy wyjdę z biblioteki ze stosikiem smakowitych kąsków (na razie uniemożliwiają mi to inne obowiązki), jak za starych, dobrych czasów…

4. Jeżyny.

Łapię je w ostatniej chwili, bo sezon na nie powoli dobiega końca (ale w naszym sklepiku wczoraj była ich dostawa - na Pomorzu wszystko co sezonowe jest jakby dłużej dostępne). Łączę je z białą czekoladą i zanurzam w cieście czekoladowym – podwójnie rozpustnie.

PODWÓJNIE CZEKOLADOWE BABECZKI Z JEŻYNAMI (MALINAMI)

(składniki na 12 babeczek)

100 g gorzkiej/mlecznej czekolady

80 g białej czekolady

80 g masła

90 g cukru

3 jajka

80 g mąki

szczypta soli

1 szklanka jeżyn (albo malin)

Masło i gorzką czekoladę topię w rondelku. Do miski wbijam jajka i cukier. Ubijam, aż powstanie dość puszysta masa.

Do masy jajecznej wlewam przestudzone masło z płynną czekoladą, delikatnie mieszam. Dodaję mąkę (zostawiając 1 łyżkę) i delikatnie mieszam całość. Na koniec wrzucam posiekaną białą czekoladę i jeżyny, wymieszane uprzednio z łyżką mąki (zapobiegnie opadaniu owoców na spód ciasta).

Napełniam ciastem nasmarowaną tłuszczem formę do muffinów. Piekę w 190 st. C (bez termo obiegu) przez ok. 20 minut, aż patyczek włożony w ciasto będzie suchy.

Uwagi:

1. Przepis na babeczki pochodzi z mojego starego segregatora – podobne pokazywałam kiedyś na GP. Przepis na ciasto pochodzi z jakiejś gazety, niestety nie mogę wskazać jej tytułu, bo go nie zapisałam. Dodatki to mój pomysł – myślę, że biała czekolada i jeżyny tworzą świetną, słodko-kwaśną parę.

2. Jeżyny można oczywiście zastąpić malinami, które również bardzo się lubią z białą czekoladą. Babeczki są mocno czekoladowe, słodkie, a zarazem kwaskowate (to zasługa jeżyn) – najbardziej lubię właśnie takie połączenia. Zamroziłam pół blaszki na czarną godzinę...

Smażona flądra i inne nadmorskie przyjemności

2011-08-30T19:59:00.001+02:00

Za oknem nabrzmiewa granatowa chmura, a wiatr roztrzaskał jedną glinianych doniczek i przewrócił tę ze słonecznikami...

***

Jednak zanim rozchulał się wiatr, a pogoda zmusiła do powrotu do cieplejszych ubrań, zdążyliśmy nacieszyć się ciepłym, złotawym końcem sierpnia.

W sobotę dotarliśmy do ostatniego przystanku na Mierzei Wiślanej – miejscowości Piaski. Piaski, w odróżnieniu od ich sąsiadów – tłocznej Stegny czy oblanej kiczem Krynicy Morskiej – są dosyć ciche i senne. W centrum miejscowości pachnie smażoną flądrą i dorszem, stanowiącymi główne punkty w menu trzech czy czterech smażalni, które tu się znajdują. Obok smażalni można kupić mdławe lody z automatu albo oblepione osami jagodzianki. Gdzieniegdzie przemknie blady plażowicz, który właśnie rozpoczął sezon albo rodzina obładowana pontonami. Właściciel pensjonatu, stojącego na skraju ślepej uliczki (tam dalej, za lasami jest już granica rosyjska), maluje płot. Tuż przy głównej drodze prowadzącej do Piasków (zbudowanej z betonowych płyt) hasają dziki, co nikogo nie dziwi.

Jest sennie i ciepło, jak przystało na wczesne sierpniowe popołudnie. Popijamy zimną Colę (ojej, jak niezdrowo!) i suniemy zakurzonymi chodnikami Piasków. Na piknik jest za wcześnie, za gorąco - zrobimy go na pustej plaży między Piaskami a Krynicą Morską. Teraz kąpiel w morzu, które jest tu bardziej słone i przejrzyste.

Kilka godzin później z piknikowego kosza wyłaniają się same klasyki. Pomidory, małe ogórki z działki cioci Tomka, czosnkowe nóżki kurczaka, jajka na twardo (!!!) i bułki – brakuje tylko soli zawiniętej w serwetkę i jabłek na deser. Sól jest w solniczce, a zamiast jabłek mamy nugat z orzechami ziemnymi, przywieziony z Hiszpanii przez moją siostrę. Aha, jest i cukinia, ale inna niż w piknikowym menu, które pokazywałam rok temu. Ta jest z sosem z tahiny.

Ambitniejsze menu było na pikniku, który zrobiłam na początku sierpnia. Dzięki pomocy Oli i mojej najmłodszej siostry, Ewy, na plaży zajadaliśmy się tartą cukiniową, paczuszkami z ciasta francuskiego nadziewanymi pieczarkami z gorgonzolą i koperkiem, popijając to orzeźwiającym, lekko kołyszącym szprycerem z białego wina, wody i dziadkowego soku malinowego.

Całości miały dopełnić maślane ciasteczka bretońskie (o których pewnie napiszę), ale nie zdążyłyśmy z dziewczynami upiec ich przed wyjściem na plażę… Na deser były więc lody z jelitkowskiej budki.

***

Zaczynamy od szprycera.

SZPRYCER MALINOWY

1/2 l białego bądź różowego wina (wytrawnego bądź półwytrawnego)

1/2 l gazowanej wody mineralnej

4-5 łyżek soku malinowego

Do dużej butelki wlewamy sok malinowy, a następnie wino i wodę. Chłodzimy w lodówce albo wkładamy na krócej do zamrażarki. Przed rozlaniem do szklaneczek delikatnie mieszamy butelką, by składniki się połączyły.

PACZUSZKI Z PIECZARKAMI, LAZUREM I KOPERKIEM

1 płat ciasta francuskiego

ok. 8 dużych pieczarek albo 16 małych

2 łyżki masła

2 łyżki posiekanego koperku

1/2 małego opakowania sera pleśniowego typu lazur

sól i pieprz

białko do posmarowania ciasta

Umyte pieczarki kroję w plasterki. Na patelni rozgrzewam masło, wrzucam nań pieczarki, solę je i duszę ok. kwadransa. W misce kruszę ser, wrzucam lekko ochłodzone pieczarki, dodaję koperek i świeżo zmielony pieprz, a w razie potrzeby nieco dosalam farsz.

Ciasto francuskie kroję na kwadraty (powinny być dosyć duże, bo będziemy je składać na pół). Na połówkę każdego z nich kładę odpowiednią ilość farszu, przykrywam drugą częścią i zaklejam brzegi widelcem. Nakłuwam widelcem wierzch każdej z nich, poczym smaruję je rozbełtanym białkiem jajka. Piekę w piekarniku nagrzanym do 220 st. C (bez termoobiegu) aż nabiorą złotej barwy, co trwa około 15 minut.

CUKINIA Z SOSEM Z TAHINY

2 małe cukinie

1 ząbek czosnku, zmiażdżony

3 łyżki soku z cytryny

3 łyżki tahini (niesłodzona pasta z mielonego sezamu i oleju, dostępna w większości sklepów)

2 łyżki wody

2 łyżki oliwy (+ ewent. kolejne, gdy sos będzie zbyt gęsty)

Cukinię kroję na plastry, lekko solę i smażę na niewielkiej ilości oleju, aż zmięknie (jeszcze lepiej byłoby ją przyrządzić na patelni grillowej, a już najfajniej na grillu).

W słoiczku mieszam składniki sosu, dodając więcej oliwy, jeżeli jest zbyt gęsty.

Przed podaniem cukinię polewam sosem. Najlepiej, gdy jest jeszcze ciepła, ale na zimno też smakuje b. dobrze.

Uwagi:

1. Od pewnego wyjazdu do Włoch, podczas którego do obiadów dostawaliśmy zawsze dwie karafki – jedną z winem, drugą z wodą – jestem wielką fanką szprycerów. Szprycer to idealne towarzystwo dla letnich posiłków: jest lekki, orzeźwiający i delikatny w smaku. Dodatek soku malinowego to tylko jedna z możliwych wariacji.

2. Paczuszki z ciasta francuskiego są fajnym patentem na piknik. Nie brudzą, a do ich zjedzenia wystarczy dłoń uzbrojona w serwetkę. Oczywiście nie muszę Wam pisać, że można je faszerować czym dusza zapragnie – największy klasyk to chyba szpinak z fetą, wersja pieczarkowa też nie szokuje innowacyjnością ;)

3. Cukinia na pikniku to u mnie chyba obowiązkowa pozycja. Aby uniknąć zupełnej monotonii, zrezygnowałam z mojej klasycznej cukinii z oliwą i czosnkiem, podając ją w towarzystwie sosu z tahiny, który znalazłam u Molly (z blogu Orangette).

Tahina to pasta sezamowa, która stanowi popularny składnik wielu bliskowschodnich potraw (np. hummusu czy pysznej pasty z pieczonego bakłażana - baba ganoush). Robi się ją podobnie do masła orzechowego, przez zmiksowanie ziaren sezamu (uprażonych) z olejem, można ją też kupić w większości marketów. Pokażę Wam kiedyś moją taninę, bo słoiczek tej domowej stoi u mnie w lodówce.

Tak czy siak, sos prezentowany przez Molly też należy do bliskowschodnich klasyków, widywałam go już wcześniej. Bardzo dobrze sprawdza się jako uzupełnienie przygotowywanych na parze, gotowanych czy grillowanych warzyw.

4. A tu znajdują się moje zeszłoroczne piknikowe propozycje.

O, jakie dobre, o jakie proste!

2011-08-24T07:30:00.003+02:00

Słońce w weekend równa się śniadanie na plaży (sałatka pomidorowa), kąpiel w morzu o temperaturze 18 st. C. i trochę świeżej opalenizny.

Pieczenie ciastek zaplanowane na sobotę odpada, bo po co siedzieć w domu, skoro można poleżeć na tarasie. Również pewna owsianka Jamiego Oliviera, która miała być pocieszeniem w kolejny ponury dzień, chwilowo wypada z obiegu. Przyjdzie i na nią czas.

Na blacie kuchennym leży kolejna paczka bobu, bo podczas wizyty w warzywniaku po raz znów nie mogę się jej oprzeć.

Po wieeeeelu porcjach gotowanego bobu z masłem i solą, porcji pesto z bobu (które jem z makaronem, na kanapkach bądź prosto z miski, bez zbędnych dodatków) i bobu z pangrattato, czas na sałatkę z miętą i lazurem. I może jeszcze bób według przepisu Molly Winzenberg (autorki blogu Orangette), który od dawna znajduje się na liście moich potraw do zrobienia.

O, jakie dobre.

O, jakie proste.

SAŁATKA Z BOBU, SERA LAZUR I MIĘTY

(przepis na 2 porcje obiadowe lub 4 śniadaniowe)

1/2kg bobu, ugotowanego i obranego z łupinek

2 łyżki uprażonych na suchej patelni ziaren słonecznika

1 trójkąt sera lazur (z dowolną pleśnią)

1 łyżeczka soku z cytryny

ok. 4 łyżki oliwy

ok. 10 listków mięty

ewent. sól i pieprz

Ugotowany, jeszcze ciepły bób mieszam z pokruszoną na niewielkie kawałki lazurem, porwanymi listkami mięty i oliwą. Doprawiam do smaku, skrapiam sokiem z cytryny i odstawiam do przegryzienia (co oczywiście nie jest konieczne).

Tuż przed podaniem posypuję uprażonymi na suchej patelni pestkami słonecznika.

DUSZONY BÓB MOLLY WINZENBERG

(przepis: Orangette)

Uwagi:

1. Przepis na sałatkę opiera się na prostych skojarzeniach smakowych: bób + orzeźwiająca mięta, bób + słony ser pleśniowy. Do tego coś chrupkiego w postaci uprażonych ziaren słonecznika i trochę oliwy do „nawilżenia” sałatki. Najfajniej smakuje, gdy się trochę przegryzie, np. jako drugie śniadanie w pracy.

2. Przepis na duszony bób widziałam na blogu Orangette już dawno, ale dopiero w tym sezonie się na niego skusiłam. Wskutek duszenia bobu z oliwą i aromatycznymi przyprawami powstaje bardzo brzydka i niezmiernie pyszna potrawa, której miękkość i intensywność smaków jest bardzo kojąca. Pysznie smakuje z kawałkiem świeżej bułki, zwłaszcza, jeśli zamoczy się ją w delikatnym sosie, który powstaje podczas duszenia. Pyszne i bezproblemowe danie (i jedyne, w którym akceptuję bób w łupinkach).

Poza sezonem można spokojnie przygotować to danie z bobu mrożonego, który można kupić w każdym markecie.

W sierpniu lubię...

2011-08-17T21:43:00.002+02:00

1. Włóczyć się po Jarmarku Dominikańskim, najlepiej zaraz po deszczu, kiedy turyści dopijają jeszcze kawę w ciepłych kawiarniach.

2. Targować się na Jarmarku Dominikańskim.

- W jakiej cenie ta buteleczka?

- Dla pani po dziesięć złotych.

- Wezmę te trzy za dziesięć, a pan mi dorzuci jeszcze tę czwartą buteleczkę.

- Nieeee, tą to ja za pięć mogę sprzedać!

- No to dorzucę jeszcze dwa złote. Cztery za dwanaście.

- No dobrze, pakujemy!

Zasada jest jedna: zbijam o połowę, a potem negocjuję. Jeżeli sprzedawca nie obniży ceny przynajmniej o 1/3, nie kupuję. A co!

3. Odcinki Nigella Kitchen na youtube – zastępują mi tabliczkę czekolady w deszczowe dni.

4. Sierpniowy numer magazynu „Fotografia i aparaty cyfrowe”, a zwłaszcza jego 124 i 125 stronę, na których to zaprezentowano moje fotografie, z bardzo budującą recenzją :)

5. Moją patelnię grillową, która rekompensuje mi braki lata w tym roku…

GRILLOWANE WARZYWA Z HALLOUMI

2 małe cukinie

1 średni bakłażan

4 łyżki oliwy

sok z połowy cytryny

1/2 łyżeczki zmielonego kuminu

1/2 opakowania sera halloumi

sól

Umyte warzywa kroję w cienkie plastry i lekko solę. Mieszam oliwę z sokiem z cytryny i kuminem, polewam tym warzywa. Halloumi kroję w dość cienkie plastry.

Rozgrzewam patelnię grillową (w wersji optymistycznej rozpalam grill), układam na niej plastry warzyw i grilluję z dwóch stron. Gdy wszystkie będą zgrillowane, układam na patelni ser i chwilę grilluję.

Na talerzu układam ciepłe warzywa, a na nich ser. Podaję z bagietką.

Uwagi:

1. Przepis pochodzi z książki Sophie Dahl "Miss Dahl's volumptuous delights", o której pisałam miesiąc temu.

2. Grillowana cukinia pojawiała się u mnie już tutaj, a grillowane bakłażany - tu. Podane razem, w towarzystwie skrzypiącego, słonego sera halloumi, z nutką kuminu, tworzą dobry, sierpniowy obiad.

3. Można pokusić się o spolszczenie przepisu Sophie, zastępując halloumi równie słonym, skrzypiącym i lekko dymnym oscypkiem.

A co!

Nadchodzi fala polarnego powietrza...

2011-08-10T23:51:00.003+02:00

Ktoś zapytał dziś w radiu, kto ukradł wakacje - ciepłe sierpniowe wieczory i słoneczne dni.

No właśnie, kto?

Miałam robić cytrynowy szorbet Jamiego Oliviera, miałam w planach gazpacho nr 1 i nr 2, tymczasem z rana nachodzi mnie ochota na owsiankę, co oznacza, że moje ciało przeprogramowało się na jesień. W połowie sierpnia krążą mi głowie zupy z dyni, ciepłe korzenne ciasta i owsianka z czekoladą i marmoladą pomarańczową...

A gdy tylko nadejdzie ciepły dzień, wysysam z niego wszystko, do ostatniej minuty.

Słucham trzasku suchego igliwia, pływam w jeziorze, aż zsinieją mi palce, sączę zielone Kaszuby i jem lody, udając, że wszystko jest tak, jak być powinno.

A potem do Polski nadchodzi fala polarnego powietrza, więc uruchamiam piekarnik i staram się nie wyglądać za okno.

MUFFINY Z BIAŁĄ PORZECZKĄ I PRAŻONYMI MIGDAŁAMI

1 1/4 szklanki cukru

1/3 szkl. oleju

1 jajko

1 szklanka maślanki (bądź kefiru czy jogurtu naturalnego, ewent. tłustego mleka)

150 g porzeczek (białych, czerwonych, mieszanych)

1/2 szkl. obranych ze skórki migdałów, uprażonych na suchej patelni (można je posiekać)

2 szkl. + 3 łyżki mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

1/2 szkl. zarodków pszennych

do posypania: 2 łyżki brązowego cukru + łyżeczka cynamonu

W jednej misce łączę wszystkie suche składniki. Do drugiej wbijam jajko, lekko je roztrzepuję, po czym dodaję olej, maślankę.

Suche składniki delikatnie mieszam z mokrymi, po czym dodaję - na sam koniec - porzeczki. Nakłądam masę do muffinowej blachy, posypuję babeczki cynamonowym cukrem i piekę przez 25 minut w temp. 200 st. C.

Uwagi:

1. Pomysł na muffiny własny, zaś proporcje ciasta wzięlam z przepisu Nigelli Lawson.

2. Przy muffinach obowiązuje jedna najważniejsza zasada: nie nalezy długo i dokładnie mieszać ciasta, broń boże nie wolno robić tego mikserem, bo wyjdą twarde gniotki. Najlepiej mieszać masę drewnianą łyżką, w jednym kierunku. Delikatnie, acz zdecydowanie i krótko (grudki wskazane! ciasto nie może może mieć jednolitej konsystencji).

3. Wielką fanką muffinów nie jestem, ale czasem lubię je zjeść. Te rabarbarowe robię w sezonie co chwila, porzeczkowe zrobiłam na fali porzeczkowych uniesień. Migdały wydały mi się godnym towarzyszem porzeczek, w przyszłości pokusiłabym się jeszcze o dodatek białej czekolady.

Suche fakty Zdzisławy S. (vintage cooking)

2011-08-01T23:01:00.001+02:00

Marmolady, powidła i konfitury są najzdrowszemi przysmakami nie dającemi się zastąpić żadnemi innymi karmelkami, cukierkami i innemi fabrycznemi wyrobami – tak, we właściwy sobie, uroczy sposób Maria Disslowa, autorka mojego ulubionego tomiszcza „Jak gotować”, pisze o domowych przetworach.

Wziąwszy sobie do serca uwagi pani Marii, piątkowy wieczór spędziłam na ręcznym drylowaniu kilograma wiśni, które kupiłam nie bacząc na brak drylownicy, odpestkowywaniu moreli i mieszaniu owoców w dwóch garnkach.

Z wiśni miały być powidła. Odkąd bowiem dowiedziałam się, że powidła nie są zarezerwowane wyłącznie dla śliwek i spróbowałam u Basi powideł wiśniowych, postanowiłam, że zrobię takie w domu. Zapisałam sobie wówczas przepis na cynamonowo-goździkowe powidła Ali.

W poszukiwaniu przepisu na dżem morelowy przetrząsnęłam internet. Uważnie przeczytałam przepisy na morelowe cuda Bei, morelowy dżem Basi i ten z imbirem u Poli, ale do każdego z nich brakowało mi jakiegoś składnika. Nagle doznałam olśnienia i już po chwili wertowałam kartki kompendium wiedzy o przetwórstwie domowym. Tytuł pozycji - „Kompoty, marynaty, dżemy” - mówi sam za siebie: to książka dla rzeczowej gospodyni, która zamiast kuchennych pogaduszek wybiera suche fakty, rzeczowy przekaz i solidną porcję wiedzy na temat przetwórstwa. Co tu dużo mówić, już samo imię autorki – Zdzisława (Skrodzka) - zdradza jej pozytywistyczną duszę! Bo czy ktoś zna jakąś romantyczną Zdzisławę?

Wracając do książki: po pochłonięciu fantastycznych miniesejów na temat pasteryzacji, kiszenia, zagęszczania (chcesz wiedzieć, jak zamknąć wek parą wodną za pomocą czajnika albo jak uszczelnić korek szczeliwem, nic prostszego – zajrzyj na stronę nr 16 i 17), okraszonych rysunkami z pismem technicznym, przeszłam do przepisów na morele. Padło na dżem z 99 strony, który jednak podrasowałam o wanilię (miałam ochotę na dodatek bobu tonka, ale że dorzuciłam go już do konfitury truskawkowej, nie chciałam być monotematyczna i zdecydowałam się na wanilię).

O ile na to cudowanie z wanilią pani Zdzisława przymknęłaby oko, o tyle moje lenistwo przy smażeniu dżemu nie uszłoby mi płazem! Otóż w przepisie na dżem morelowy pani Zdzisława poleca sparzyć morele i obrać je ze skórki, tymczasem ja bezczelnie pominęłam ten etap przygotowań.

Pani Zdzisławo, pani wybaczy.

(przepis na dżem morelowy z książki „Kompoty, marynaty, dżemy” Zdzisławy Skrodzkiej, w oryginalnym brzmieniu)

DŻEM MORELOWY

1 kg owoców

50 dag cukru

Owoce posegregować. Nie przejrzane umyć, sparzyć wrzącą wodą, ściągnąć skórkę i usunąć pestki. Miękkich owoców nie parzyć, jedynie rozparować na miazgę, przetrzeć, dodać cukier i ostrożnie smażyć mieszając od czasu do czasu.

Owoce bez skórki pokrajać na paski i wsypać do miazgi. Dalej podgrzewać zabezpieczając rondel przed przypaleniem. Gdy dżem stanie się szklisty – przełożyć do gorących słoików do pełna i zamknąć.

A tu wersja modern:

DŻEM MORELOWY Z WANILIĄ

1 kg moreli

50 dag cukru

ziarna z 1 laski wanilii

Owoce myję i usuwam z nich pestki. Kroję je w dość grube cząstki, wrzucam do rondla o grubym dnie. Zasypuję cukrem, odstawiam na pół godziny, po czym stawiam na gaz i smażę mieszając co jakiś czas, najpierw na większym gazie, później na mniejszym. W trakcie smażenia wybieram z dżemu łyżeczką białą pianę, która zbiera się na powierzchni.

Gdy owoce staną się szkliste, a biała piana zostanie całkowicie usunięta, dodaję do dżemu wanilię. Mieszam delikatnie całość (najlepiej drewnianą łyżką) i podgrzewam na małym ogniu. Gotowy, gorący dżem przekładam do suchych słoików, mocno zakręcam i kładę na blacie do góry dnem – słoiki powinny się zassać, jeżeli tak się nie stanie, musimy je pasteryzować.

POWIDŁA WIŚNIOWE Z CYNAMONEM I GOŹDZIKAMI

5 kg dojrzałych wiśni
pół kg miodu
łyżeczka cynamonu
kilkanaście goździków

Wiśnie myję, usuwam pestki i smażę w dużym garnku o grubym dnie na wolnym ogniu przez trzy dni po kilka godzin dziennie.

W połowie ostatniego dodaję goździki, kilka minut przed zakończeniem smażenia cynamon , zaś miód natychmiast po odstawieniu z ognia. Mieszam i gorące nakładam do wyparzonych słoików, szczelnie zakręcając. Słoiki kładę do góry dnem - pokrywki powinny się zassać. Pasteryzacja mile widziana, ja nie pasteryzuję.

Uwagi:

1. Smażąc dżem morelowy, trzeba pamiętać, by nie dodawać od razu wanilii. Inaczej przy odszumianiu wraz z pianą wyrzucicie sporo cennych ziarenek. Dżem ma cudny kolor, zapach i – co mogę stwierdzić po oblizaniu łyżki – również smak. Powolne smażenie sprawia, że cząstki owoców nie rozpadają się na papkę, co tworzy bardzo ładny efekt. Wyobrażam sobie zimowe śniadanie – opieczone kromki chałki, masło i dżem morelowy z wanilią.

2.Przepis na powidła wiśniowe znalazłam rok temu u Alicji, która wzięła go z książki "Boża kuchnia" E. Zielińskiej. Powidła z tą iloscią cukru są dosyć kwaskowate, więc jeżeli chcecie więcej słodyczy, trzeba dodać więcej miodu (lub cukru, np. brązowego) - do smaku. Pamiętajcie również, że wiśnia bardzo mocno traci na objętości, więc z tej ilości owoców wcale nie wyjdzie tak wiele dżemu, jakby mogło się wydawać.

W powidłach nutę korzenną czuć jedynie w tle, pierwsze skrzypce gra miodowo-kwaskowaty smak, co bardzo mi pasuje. Idąc śladem korzennych powideł śliwkowych, myślę że te również smakowałyby fajnie z orzechami włoskimi.

3. Fotografie przedstawiają fragmenty książki "Kompoty, marynaty, dżemy".

W lipcu lubię...

2011-07-28T22:53:00.009+02:00

A w lipcu lubię:

1. weekendowe śniadania na tarasie, najlepiej jeśli przeciągają się do południa, koniecznie w miłym towarzystwie.

2. zioła, zioła, zioła! Na kuchennym parapecie rośnie melisa i bazylia, na zewnątrz mam krzaczek rozmarynu i miętę, zaś w drodze lubczyk. Jajecznica posypana hojnie mieszanką świeżych ziół nabiera zupełnie innego smaku, a pierś indycza, zamarynowana w soku z limonki, oliwie, soli i mieszance lubczyku, koperku, bazylii i kolendry, a następni zgrillowana z warzywami smakuje nieziemsko. Podobnie jest z sałatką z rukoli, pomidorków cherry i mieszanki wyżej wspomnianych ziół (tę sałatkę robiła nam na Kaszubach Marta:).

3. Obraz greckiego reżysera G. Lanthimosa „Kieł”. Jeśli ktoś szuka w kinie odprężenia, niech nie wybiera się na ten film! To jedna z mocniejszych rzeczy, jakie kiedykolwiek widziałam. Ktoś porównał go w "Funny games" i jest w tym wiele słuszności - oba filmy pokazują bezpodstawną przemoc, odzierają ze złudzeń i nie pozwalają wierzyć w happy endy.

4. Książkę „Miss Dahl’s voluptuous delights” autorstwa Sophie Dahl, mimo iż podchodziłam do tej pozycji sceptycznie, obawiając się, że to kolejne dziecko rozdmuchanego pr-u, opierającego się na ładnej buzi i seksownych gestach.

Tymczasem Sophie – jak przystało na wnuczkę autora „Charliego i fabryki czekolady” – pisze z lekkością, bez nadęcia i z humorem. Czytając tę książkę widać, że dziewczyna naprawdę lubi jeść i gotować. Przepisy, co bardzo lubię, podzielone są na pory roku, dzięki czemu przeglądam dziś same aktualności: cynamonowe pieczone brzoskwinie, grillowaną cukinię z halloumi, zupę z groszku. Zdjęcia i cała szata graficzna utrzymane są w klimacie książki: proste stylizacje, brak udziwnień, czasem zaś pojawi się uśmiechnięta Sophie w delikatnym makijażu i pastelowej sukience. Ładnie, prosto i – co bardzo ważne - wiarygodnie.

5. Świerszcze, które słychać co wieczór mimo deszczowej pory. Kojarzą mi się z upalnym, lepkim i leniwym latem…

6. Mrożenie sezonowych słodkości na chłodniejsze dni. W zamrażalniku mam już całą blachę muffinów z rabarbarem, knedle z morelami i babeczki z białą porzeczką.

7. Pyszne prezenty, na przykład dżem truskawkowy z bazylią albo bochen własnoręcznie pieczonego chleba!

PS Dziękuję Wam za: miłe słowa dot. tego cyklu – staram się go prowadzić w miarę regularnie, ale pewnie nie zawsze utrzymam miesięczne odstępy czasu, dziękuję także za wyróżnienia :)